citroenlimonade

Archive for the ‘Hot issue’ Category

8 Maart

Maandag wandel ik zonder begeleiding naar het station en stap daar in een heel gewone trein. Ik zal de dag werkend doorbrengen en tussendoor met collega’s mopperen over de gemeenteraadsverkiezingen omdat we niet weten op wie we moeten stemmen. ‘s Avonds zal ik een kaart schrijven voor een jarig meisje en via internet kranten van over de hele wereld doorpluizen.
Omdat ik op ga in het ritme van de dag zal ik niet stilstaan bij de vrouwen die niet alleen over straat kunnen. Ik zal ook niet stilstaan bij de vrouwen die in aparte rijtuigen moeten reizen omdat ze anders aanranding of erger riskeren.
Ik zal niet stilstaan bij de vrouwen niet hebben mogen studeren.
Ik zal niet stilstaan bij de vrouwen die werk doen waar mannen wel maar zij niet voor betaald worden.
Ik zal niet stilstaan bij de vrouwen die geen stemrecht hebben.
Ik zal niet stilstaan bij de vrouwen die niet mogen leren lezen.
Ik zal niet stilstaan bij de vrouwen die gedwongen abortus moeten ondergaan omdat het kind dat ze verwachten een meisje is.
Internationale vrouwendag. Toch wel goed om ten minste één keer per jaar wél stil te staan bij die anderen en de ongelijkheid die er nog altijd is.

Kleur van de dag: Pulsating (= oogverblindend rose)

De “happy few” worden geboren met een titel, maar de rest van het plebs moet er voor werken. Jaren van studie gaan er aan vooraf voordat we een paar letters voor of achter onze naam mogen voeren. Mr. Ing. Ir. Prof. Dr. Drs. Ds. Bsc. Msc. En er zijn er vast nog meer.
Maar sinds gisteravond heb ik een titel waar ik niet voor heb hoeven studeren; hij is me zomaar toegewezen. En dat is niet omdat ik deze week een huwelijksaanzoek van een graaf of hertog heb geaccepteerd, maar omdat mijn zusje een strandbal uit haar buik heeft geperst en ik tante ben geworden. Tante. Is er een mooiere titel denkbaar?

Aunt: A cherished friend and personal cheerleader who will always see you through rose-colored glasses.
~ anon.

Een rood boa-veertje lag te verdrinken in een plasje grauw smeltwater en ik dacht: uh-oh. Want als knoppen die aan de boomtakken verschijnen om de komst van de lente aan te kondigen, kondigen boa-veertjes en confetti in het straatbeeld de komst van carnaval aan. Het begint onschuldig met hier en daar een verdwaald veertje of een gekleurd stukje papier, maar naarmate de dagen voorbij gaan wordt het meer en meer en meer en voor je het weet denk je dat er een plofkip in de stationshal zit maar dan blijkt het bij nader inzien een plakkerige, synthetisch gekleurde verenzooi bovenop een dikke bodemlaag van confetti te zijn, met hier en daar een krul serpentine.
De lokale kranten vormen ook een prima carnaval-nadert-graadmeter; er duikt steeds meer onbegrijpelijk taalgebruik op. Zonder woordenboek kom ik er bijna niet meer uit door de toenemende mate van artikelen in lokaal dialect en dan heb ik het niet eens over het plaatsnamengedoe: Peejenrijk? Tullepetaonestad? Say what? Het is dat ik een spiekbrief heb, maar anders had ik niet geraden gekregen dat het hier over Dongen en Roosendaal gaat.
Carnaval: ik snap het gewoon niet. De basis voor mijn onbegrip voor dit volksfeest is tweevoudig:
1) een grondig onvermogen om de polonaise leuk te vinden;
2) ik vind mensen in/achter/onder gezichtsverhullende outfits eng.
Na jaren in Brabant werken weet ik inmiddels ook wel dat er meer aan carnaval is dan verkleed de polonaise hoppen, zoals de boerenbruiloft, het verbranden van de pop en de optochten. Maar hoezeer collega’s mij ook proberen over te halen carnaval leuk te gaan vinden, krijgen ze me tot op heden niet overtuigd. Het helpt denk ik ook niet dat ik het feest vooral associeer met comazuipen-voor-volwassenen. En iedere vierder die zegt dat carnaval niet met drinken te maken heeft, mag mij eens uitleggen waarom de helft van de bevolking vier dagen na dato nog met een kater rondloopt en de eerstehulpafdelingen van de zuidelijke ziekenhuizen overuren draaien.
Wellicht zou het helpen als ik er wat genuanceerder over ging denken en meer mijn best deed om het te begrijpen, maar ik merk dat ik daar gewoon keihard geen zin in heb. Want soms moet je je er gewoon bij neerleggen dat het niet klikt. En carnaval en ik, we zijn als Rotterdam en Ajax, als Bofinacius en een Fries, als de paus en de pil: wij gaan gewoon niet samen.

Aantal traptreden vandaag: 690
Aantal traptreden gisteren: 761
Aantal traptreden eergisteren: 473

De coca-cola-lightman komt terug. Herstel: de coca-cola-lightman komt terug!
Het bericht dook wereldwijd op nieuwssites op, de oude reclamefilmpjes schoten meteen omhoog in de joeptjoep-hitlijst en ik kreeg spontaan trek  in een koud, calorievrij coladrankje. De coca-cola-lightbreakreclames waren natuurlijk een ultraslimme marketingtruc: sex sells. Maar hoera voor professors-in-de-marketing want die hebben bedacht dat, haakje openen, de coca-cola-lightbreakreclames een significante stap richting sexuele emancipatie in reclame waren. Voor het eerst was niet een vrouw, maar een sexy man het onderwerp van verlangen. Haakje sluiten.
En omdat het dus ontzettend Opzij-verantwoord is om uit te kijken naar de terugkeer van de coca-cola-lightbreakman, zeg ik: proost!

Aantal traptreden vandaag: 408

Toen mijn huisgenoot aan kwam rennen en “groot nieuws!” riep, dacht ik dat hij zou zeggen dat zijn maandagavond bowlingavond niet door zou gaan. Bleek hij de scoop (in ons huishouden althans) te hebben van een speech van de Koningin.
Dus zaten wij om 18.50 al voor de televisie, en waren binnen tien minuten de herhalingen van al het nieuws al weer zat. Vooral omdat er nog geen nieuws was, uitsluitend gespeculeer. En toen kwam het paleis in beeld en de Koningin die, het mag gezegd, er prachtig uitzag in koninklijk blauw en zo zelf een vlaggetje vormde dankzij de witte muur tussen de rode lamp en haarzelf in.
En oh my gravy, ik zal eerlijk toegeven dat de kippenvel op mijn armen stond. Wat een mooie manier van terugtreden.
Vanaf 30 april hebben we dus een Koning. Dat klinkt nog ´n beetje raar, maar zal vast ook wel wennen.

Aantal traptreden vandaag: 408

We zitten nog middenin een officiële griepgolf, maar de eerste verschijnselen van serieuze schaatskoorts dienen zich ook al aan. De koorts laat zich kenmerken door toenemend gebruik van termen als rayonhoofd en ijsdikte. De enige remedie is dooi, maar dat zit er volgens de experts voorlopig nog niet in.
Best leuk natuurlijk schaatsen, maar toch verbazingwekkend hoe we als nuchter volkje zo compleet de bolder in onze kop kunnen laten slaan als het een paar nachten vriest: volwassen mensen die spijbelplannen maken en mannen-op-leeftijd die per se de eerste willen zijn en prompt krijsend en jammerend uit een wak gered moeten worden*.
Voor iedereen die zijn schaatsen al heeft gelokaliseerd, laten slijpen en ingevet, hoop ik dat het nog even doorzet met de vorst, dat het niet gaat sneeuwen en de wind niet op steekt. Mocht het dan zover komen, dan zal ik alle toertochtschaatsers met liefde bedelven onder de aanmoedingssmsje’s en ik wil zelfs nog wel komen juichen bij de finish met een glaasje je-moet-toch-warm-blijven-drank tussen mijn handen geklemd. Zelf blijf ik in ieder geval heerlijk in het ongewisse wat de locatie van mijn, inmiddels ongetwijfeld roestige, schaatsen betreft.

*Vorige winter was hier speciaal een journaal-item over gemaakt omdat het een opvallende ‘trend’ was…Waarmee voor mij het bewijs is geleverd: hoe ouder, hoe gekker…

Aantal traptreden vandaag: 530
Aantal traptreden gisteren: 638



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories