citroenlimonade

Archive for September 2016

De supermarkt waar ik mijn doordeweekse, snelle boodschapjes haal, had een kleine metamorfose ondergaan.
Het begon bij de entree die veel handiger was ingericht dus ik dacht alleen maar “woohoo!”.
Niet veel later dacht ik “…!”
De twee gewone kassa’s met lopende band waren verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor een stuk of acht zelf-scan kassa’s. Grote paniek en chaos bij het boodschappend publiek want hoe moet je daar een rij voor vormen? Ik geef bij deze toe dat ik misbruik van de chaos heb gemaakt om hupsakee de niet-oplettende sukkels te passeren toen er achteraan een kassa vrij kwam. De paniek die het zelf-scannen bij mensen opriep was ongekend: ‘Mevrouw, mevrouw, mag ik uw bonuskaart!’
‘Weet iemand hoe ik fruit moet doen!’
‘Zijn dit perziken of abrikozen!’
Ik had medelijden met de mevrouw die dappere pogingen deed om de boel te begeleiden.

Zelf had ik er in ieder geval niet zoveel moeite mee en voor ik het wist had ik betaald voor mijn boodschappen. Het gebrek aan “opruimplek” was wel een gemis, maar vooruit.
Er kwam een bon uit het apparaat nog ook en die verfrommelde ik in mijn hand omdat hij tussen de hengsel van mijn tas en mijn vuist terecht kwam. En toen bleek dat je de barcode die dan op je bon staat moet scannen om de winkel uit te kunnen. Grrr.
Toen ik eindelijk mijn bonnetje glad genoeg had gestreken zwaaide het poortje open en raakte een man keihard tegen zijn knie want hij kwam bij de snelkassa vandaan. Er valt in de infrastructuur dus nog wel het een en ander aan te passen maar wie dat ook gaat doen zal in ieder geval genoeg lol beleven aan het bestuderen van de beelden van de winkelcamera.

Advertisements

Van de ene op de andere dag stond ik ineens ingeschreven op huisnummer 115.
Nou goed, er was wel een aankondiging van verandering van huisnummer geweest, maar het lettertje achter het nummer zou “a” worden ipv “ac”.
En de benedenbuurman (want 115 is recht onder ons) stond met een tweede envelop voor de deur waarin het nieuws zat dat ik mijn parkeervergunning voor bezoekers zou gaan verliezen omdat die al bestond voor nummer 115 en er mag er maar één per adres.
Wat zouden we nu beleven?
Wat volgde was twee weken vol gefrustreerde telefoontjes omdat ze bij het gemeentehuis geen raad wisten met het probleem (“Ja, bent u nu verhuisd of niet?”) en bij de woonstichting niet op de hoogte bleken van de aangekondigde omnummering (“Maar ik heb een brief van jullie in mijn handen waarin jullie me hierover informeren!”). En wat iedere telefonist doet die geen oplossing bedacht kan krijgen: stug blijven beloven dat er wordt teruggebeld.
Na negen (!) telefoontjes en die me meer tijd hebben gekost dan had gemogen, is er uiteindelijk iemand langs gekomen om “de situatie ter plekke in beschouwing te nemen”. Blijkbaar is het niet voldoende wanneer je verteld dat er echt geen interne trapverbinding met de benedenverdieping bestaat. Want uiteindelijk bleek dat het probleem: zo stond het op de blauwdrukken ingetekend en gemeente en woonstichting gingen er daarom voor het gemak maar vanuit dat ik stupide ben.
Toch fijn wanneer er dan eindelijk iemand verder denkt dan z’n neus lang is. En die meneer van de woonstichting kwam langs, constateerde het gebrek aan een interne trap en zette er een kruis door op de tekening. Voor de goede orde en ter bewijs maakte hij een foto van de vloer waar geen gat in zat en vertrok weer.
Vandaag ontving ik bericht dat het verzoek om adressering te herstellen was doorgegeven aan de gemeente én dat de parkeervergunning weer terug komt maar dan wel met een vertraging van twee weken omdat er nogal wat administratieve handelingen bij komen kijken. Dus dan heeft het grapje met een beetje mazzel vijf weken geduurd. Wat vier weken en zes dagen langer dan leuk is.

Nummer 36 – Een boek dat me gegarandeerd een goed gevoel zal geven

Titel: The marble collector – Cecilia Ahern
Gaat over: Fergus die zijn passie voor knikkers en succes als knikker-speler altijd verborgen heeft gehouden voor zijn vrouw en dochter. Terwijl hij hersteld van een beroerte komt zijn dochter Sabrina er alsnog achter en probeert het hoe en waarom van zijn verzameling te achterhalen.
Mooiste zin: “Partners in marble crime. Bloodies forever.”
Oordeel: Tja, dit nummer van de lijst is toch eigenlijk wat Vrije Keus bij Yahtzee is: de makkelijkste want het past al gauw. Ik heb verschillende auteurs die ik graag lees en waarvan ik zonder aarzelen titels aanschaf en Cecilia Ahern is er daar één van: haar verhalen zijn warm en neigen soms naar sprookjesachtige fantasie. The marble collector is één van de normaalste verhalen maar toch ook bijzonder want het speelt zich feitelijk af in één dag. Ik vond het ook één van de meest Ierse verhalen, waarschijnlijk door de terugblikken van Fergus die een “typische” (lees: harde) Ierse jeugd heeft gehad.
Voor de liefhebbers een mooie toevoeging aan de boekenplank, voor degenen die onbekend zijn een mooie start.

marble-collector



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories