citroenlimonade

Archive for August 2016

Nr. 3 – Een jeugdboek

Titel: Vanishing girls – Lauren Oliver
Gaat over: twee zussen die een auto-ongeluk krijgen. Parallel aan hun verhaal is er ook nog de verdwijning van een jong meisje uit de stad en een attractie in een pretpark die wegens een ongeluk al jaren gesloten is.
Mooiste zin: “Maybe someday we’ll all jump the tracks and lift off straight into the sky.” (Misschien komt er ooit een dag dat we allemaal van de baan schieten, rechtdoor de lucht in.)
Oordeel: Het boek stond bij de volwassen literatuur maar bleek jong-volwassen materiaal en dus een jeugdboek. (Ik heb het nog uitgezocht en de meningen zijn erg verdeeld over volwassen of jeugd-categorie maar voor mij geen twijfel mogelijk over de jeugdcategorie.) De tekst op de achterflap heeft het over “eng”, “lees niet in het donker” en “in dezelfde categorie als Verloren Vrouw”. Maar dat bleek allemaal nogal overdreven want ik die al gauw iets te spannend vind, vond hier geen seconde spanning in terug. Het gebruik van foto’s tussendoor is te hap-snap om iets toe te voegen en had wel weggelaten kunnen worden.

Advertisements

Bewijs dat de liefde voor citroenen bij die van Citroenlimonade niet uitsluitend beeldspraak is:

citroenen

Ondanks de hitte sleepte ik mezelf naar de sportschool en onderweg pepte ik mezelf op door mezelf te verklaren dat alleen de échte fanatiekelingen dat ondanks 30 graden doen. Het is dat ik een hekel aan “tjakkaa” heb, maar anders had ik dat woord (geluid?) gebruikt.
Na een kwartier op de lopende band (hellingspercentage op standje Pyreneeën) stond ik mijn t-shirt uit te wringen en bedacht me dat als het zweetpercentage gelijk staat aan het aantal verbrandde calorieën, sporten in warm weer toch echt wel extra verbranding moet opleveren. Daar heb ik mezelf de rest van het uur mee getroost en toen ik vierentwintig uur later een beetje bekomen was, heb ik het toch maar eens opgezocht. Wat blijkt: met warm weer moet het hart harder pompen om de spieren van voldoende zuurstof te blijven voorzien en om extra bloed naar de huid te sturen om de lichaamstemperatuur zo laag mogelijk te houden. Daarmee verbrand je dus inderdaad extra calorieën. Het gaat dan wel niet om een verdubbeling maar om een tiental calorietjes. Maar zoals het een echte optimist betaamt zie ik daar uiteraard het halfvolle (water)glas van in, want iedere calorie is er eentje!

Nr. 35 – Een boek dat zich afspeelt op een eiland

Titel: The hotel on Mulberry Bay / Melissa Hill
Gaat over: een hotel in Mulberry Bay 🙂 Elle gaat na het overlijden van haar moeder terug naar haar geboortedorp in Ierland. Daar komt ze erachter dat het familiehotel op alle fronten in slechte conditie verkeerd en besluit samen met haar zus om de boel weer op gang te helpen. Hoe meer ze over het hotel leert, hoe meer ze over zichzelf leert.
Mooiste zin: “I am an eejit.” (Iers voor: idioot)
Oordeel: Dit is een prima verhaal voor het feel good genre maar steekt bepaald niet boven het gemiddelde uit. Verhalen die zich in Ierland afspelen hebben bij mij al een streepje voor en sla ik niet zomaar over. Maar na vier van haar boeken gelezen te hebben, laat ik Melissa Hill volgende keer denk ik toch wel links liggen want het begint me een beetje te veel op elkaar te lijken; in alle boeken is er een soort van speurtocht gaande en dit keer in een bijverhaal dat het niet echt nodig had gehad zodat het nogal geforceerd voelde. Een gimmick is alleen leuk zolang het iets bijdraagt.

Hotel

Nr. 27 – een dystopisch verhaal

Titel: Anna / Niccolò Ammaniti
Gaat over: Anna, duh, die samen met haar broertje probeert te overleven op Sicilië nadat een virus alle volwassenen heeft uitgeroeid. Er is geen elektriciteit meer, geen vers voedsel en water. Het leven is terug bij af en bestaat uit plunderen en wanhoop.
Mooiste zin: “Maar Pietro wist niet wat de apocalyps was. ‘Dat is als iedereen doodgaat omdat God heeft gezegd stop, ik heb jullie een speeltje gegeven en jullie hebben dat kapotgemaakt. Ik heb jullie een prachtige planeet gegeven en jullie hebben er een puinzooi van gemaakt.’”
Oordeel: Eerlijk is eerlijk; ik heb moeten opzoeken wat een dystopisch verhaal precies inhoud:
– Er is een ultracontrolerende regering of helemaal geen regering
– Er is enorme armoede óf de verschillen tussen rijk en arm zijn enorm groot
– Onafhankelijkheid en vrij denken zijn verboden of onmogelijk
– Ondanks dat het zich in de toekomst afspeelt is het geen science-fiction want het heeft niet met technologie of andere planeten te maken.
Niet echt dat je zegt: een gezellig verhaal dus. En Anna’s wereld is een verschrikking en omdat de echte wereld momenteel ook niet zo gezellig is, zag ik er een beetje tegenop om er aan te moeten beginnen. Maar, ondanks dat ik dit genre niet vrijwillig nog een keer op zal zoeken, leest Anna goed weg. De moraal ligt er vrij dik bovenop maar dat kan niet zo veel kwaad in het licht van de tegenwoordige tijd: ondanks de verschrikkingen zijn hoop en liefde niet uit te roeien.

anna

Nog zoiets anders. Onlangs bevond ik mij aan boord van een waterbus, wat een leuke manier van reizen met openbaar vervoer tussen de Alblasserwaard en de bewoonde wereld is. Het is over het algemeen genomen zelfs een beetje een vakantiegevoel. Afgelopen zondag alleen niet zo omdat het dan wel droog was, maar daar was ook alles mee gezegd: het stormde en de lucht was 50 tinten grijs. De Ark die we passeerden (slogan: “met JEZUS mist u de boot niet!”) kwam niet eerder zo goed tot zijn recht.
Maar nog mooier vond ik dit staaltje ironie: een schip genaamd Zeven Zonnen.

seven sun

In de klachtenbus: “Het wordt wel eens tijd voor iets dat niet over boeken gaat!”
Tja, dat valt niet mee want die lijst lonkt continue en ik heb er intussen al weer twee items af kunnen strepen dus je hebt nog wat tegoed van me. Maar goed, u vraagt, wij draaien dus laat ik het dan maar eens over de sportschool hebben.
Momenteel bestaat mijn leven namelijk uit twee items: de leeslijst en de sportschool. (Tussendoor werk ik nog wat en doe ik af en toe sociaal.)
Aan de hand van een schema werk ik de marteltuigen in de fitnessruimte af en eindig dan bij wat de trainer mijn nieuwe beste vriend noemt: de crosstrainer. Die knul kan dan wel leuk gewichtheffen en marathons rennen met z’n 1% lichaamsvet maar dit had hij toch echt even verkeerd ingeschat. De crosstrainer en ik zijn beslist geen beste vrienden. “Een prima verbrander, goed voor de conditie en je kunt het gedachteloos doen.” Hij wist het nog mooier te maken: “Je kunt er gewoon een boek bij lezen of een film opzetten via de tablethouder”. Ware het niet dat de crosstrainer en ik om de haverklap overhoop liggen. Als je niet weet wat dit voor apparaat is: eigenlijk sta je op twee pedalen. Alleen zitten er dan hendels aan die pedalen en als je het pedaal beweegt gaat die hendel mee. Die moet je dan vasthouden en dan gaan je armen van voor naar achter en je benen omhoog en omlaag. Het gaat in een kruisbeweging die mijn brein niet helemaal bij kan houden zodat ik met regelmaat stil val of juist ineens mijn eigen bewegingen niet meer onder controle heb.
Tijdens het gevecht van gisteravond keek ik eens goed om me heen om te zien of ik nou de enige malloot ben die hier moeite mee heeft. Net op tijd om een man van de lopende band te zien kletteren. Ha. Ik blijf tenminste staan.



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories