citroenlimonade

Archive for June 2016

De pub stond nog half onder water en daardoor was de tap afgesloten. Via een noodoplossing was er, huiverhuiver, alleen helder hollands bier te krijgen. Maar goed, soms moet je gewoon roeien met de riemen die je hebt en dus bikkelden we ons door het legen van de pints heen.
Het achterste deel van de pub was afgesloten voor het publiek zodat het voorin al vroeg gezellig druk was. Voor optimale sfeer kloste er af en toe een medewerker op kaplaarzen voorbij die een emmer water op straat ging legen. De live muziek was ook érg live want het podium was ook niet beschikbaar zodat de troubadour op een halve meter van ons af zijn beste versie van Hey Jude ten gehore bracht.
Het werd voor de tweede nacht op rij weinig slaap maar ik kan je dit verzekeren: gezelligheid in de pub is een betere reden voor een korte nacht dan dweilen omdat de Niagara waterval door het plafond komt…

Advertisements

Na zes dagen dan toch nog reactie van de vrienden van Stedin. De helft van de vragen is beantwoord en de verklaringen zijn zo-zo maar omdat dit al meer energie (ding-ding-ding!) heeft gekost dan nodig was geweest, hebben we besloten om het er verder maar bij te laten.
De reactie hangt geprint en ingelijst in de kast naast de domme meter zodat de volgende meteropnemer iets te lezen heeft als ‘ie op zoek is naar cijfers.

Omdat een stukje lezen goed is tegen frustraties kan ik weer een item van de lijst strepen!

Titel: The hitchhiker’s guide to the galaxy – Douglas Adams
Gaat over: Arthur Dent die een vriend heeft die een buitenaards wezen blijkt te zijn. Op het moment dat de aarde wordt opgeblazen, regelt deze Ford een lift met een ruimteschip. Dat is het begin van een ruimte-avontuur vol muizen, een vertaalvis, een depressieve robot en een computer die het antwoord op “alles, het leven, het universum” weet.
Mooiste zin: “Thanks for the fish.”
Oordeel: Bij vlagen hilarisch, andere momenten een beetje flauw maar over het algemeen genomen erg grappig. De afdeling fantasy/science fiction ren ik normaal gesproken snel voorbij maar nu heb ik me er vol in gestort en vond de hoeveelheid series opvallend, op het eerste gezicht leek dat meer dan bij “gewone” romans. Misschien omdat het wat meer uitleg vergt als je andere werelden uitlegt? Ook The hitchhiker’s guide to the galaxy is slechts het eerste deel van een serie van vijf maar hoe leuk het ook was, ik houd het bij dit ene deel.

Hitchhiker's guide to the universe

“Wat makkelijk. Geen meterstanden meer doorgeven. Een meteropnemer hoeft niet meer bij u langs te komen. Uw eindafrekening is gebaseerd op exacte meterstanden. Eventuele schattingen behoren hiermee tot het verleden.”
De woorden dansten me tegemoet op de website van onze netbeheerder en mijn ogen begonnen er spontaan van te tranen. Laten we het er op houden dat het van het lachen kwam.
Wij hebben sinds oktober vorig jaar namelijk zo’n slimme meter in de kast hangen en donderdag stond er voor de derde, ja de derde, keer een meteropnemer aan de deur. Dat betekent dat er, de installateur meegerekend, in acht maanden tijd vier mannen naar een schermpje met cijfers hebben gekeken, die cijfers hebben overgenomen en ons hebben beloofd dat het “allemaal is geregeld hoor!”.
Op de vraag waarom er nu wéér iemand meterstanden kwam opnemen, besloot deze laatste meteropnemer maar eens met het kantoor te bellen. En wat bleek: de meter was na installatie niet registreert. Dat de installateur dat vergeten is, is al vreemd want dat was letterlijk waar hij voor kwam, maar goed; kan gebeuren. Maar wat hebben die twee andere meteropnemers dan in vredesnaam gedaan met de cijfers? Met een nonchalant “alles is nu geregeld hoor!” verdween de meteropnemer zonder enig bewijs van zijn bezoek achter te laten.
Omdat ik er allemaal niet zo veel vertrouwen meer in had, heb ik mijn vingers gebroken zo hard typte ik het klachtenformulier van de netbeheerder vol. Nou goed, niet gebroken, gekneusd. Misschien. In ieder geval ging het zo hard dat de toetsen er van rammelden. Kunnen we ook bewijs krijgen van wat het probleem nu was? Welke meterstand is uiteindelijk genoteerd? Wat betekent het voor onze eindafrekening nu blijkt dat de meter tussen oktober vorig jaar en afgelopen week niet geregistreerd was? Volgens mij heel redelijke vragen. Maar ik heb nog altijd geen antwoord ondanks dat de website belooft dat er “binnen 24 tot 48 uur contact wordt opgenomen”. Zou het komen omdat ik niet met een “met vriendelijke groet” heb afgesloten? Ik vond namelijk dat ik daarmee mijn gesneer (naar de interne communicatie en manier van werken) teniet zou doen.
En omdat ik door dit te beschrijven alleen al mijn bloeddruk weer voel stijgen, gaat de anonimiteit het raam uit. Daarbij: als ze een google-alert voor hun bedrijfsnaam hebben ingesteld komt de klacht zo misschien nog ergens op een bureau terecht. Dus: dit kneuzenbedrijf is, tromgeroffel, Stedin. Daar.

Nr. 16 – een boek dat meer dan 600 pagina’s telt

Titel: Gejaagd door de wind – Margaret Mitchell
Gaat over: Amerikaanse Burgeroorlog, slavernij, politiek, verlies, liefde, jaloezie, overlevingsdrang, trots, familie, rechten, plichten, sociale gedragscodes, feminisme. Geen wonder dat zelfs de grote editie 963 dichtbedrukte pagina’s telt.
Mooiste zin: “Hij haalde even diep adem en zei toen luchthartig maar zacht: ‘Lieve kind, het kan me geen dónder schelen!’”
Oordeel: Scarlett O’Hara is een ont-zet-tend onaantrekkelijke hoofdpersoon die van de eerste tot de laatste pagina aan toe uitsluitend bezig is haar eigen geluk na te jagen zonder daar ook maar twee seconden bij stil te staan wat haar beslissingen voor effect op anderen hebben. Ze vecht, ze schraapt, ze negeert sociale protocollen en stapt zonder aarzelen buiten de gebaande paden. Ze snapt niks van politiek, relaties en iets voor een ander over hebben. Haar onverschillige houding over hoe anderen over haar zouden kunnen denken is bewonderenswaardig, haar egoïsme is frustrerend en haar onbenulligheid tenenkrommend.  En toch is het moeilijk om niet mee te leven en te hopen op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.
Behalve de inhoud telt bij dit boek ook het fysieke aspect mee: het is een dikke pil die te zwaar is om in je hand op te kunnen houden; je moet ‘m echt neer kunnen leggen. De pagina’s zijn erg dicht bedrukt en de hoofdstukken lang. Ik heb er dan ook twee jaar over gedaan om hem uit te krijgen: hij ging vorig jaar mee op vakantie en toen ben ik tot halverwege gekomen. Het afgelopen jaar zag ik hem steeds weer liggen op de plank en dacht: oh ja, die moet ook nog uit. De leesuitdaging was het duwtje in de rug dat ik nodig had. Klinkt misschien niet zo aantrekkelijk maar toch is het een aanrader.

Gejaagd door de wind

Een paar weken geleden heb ik een duivenei onder de ene struik die het balkon rijk is vandaan geplukt. Ik zou graag zeggen dat ik dat uiterst koel en kalm deed, maar in werkelijkheid had ik een rubberhandschoen aan en een plastic zak binnenste buiten gekeerd om het eitje mee op te pakken. Vervolgens gooide ik die gillend en met stevig dichtgeknepen ogen in de vuilniszak die al klaar stond. De hele lift-rit naar beneden heb ik mezelf voorgehouden dat de stadsduif echt geen beschermde diersoort is en dat ik me nergens schuldig over hoefde te voelen.
Vanochtend spotte ik een nieuw ei en ik dacht: ‘Daar gaan we weer.’ Net op het moment dat ik mijn hand onder de struik wilde stoppen, realiseerde ik me dat er een baby-duif naast zat. Wel eens een baby-duif gezien? Het is een grijs/geel pluizig bolletje en de kale kop ziet er akelig alien-achtig uit. Yuk.
Maar goed een ei verwijderen was al erg; een baby, zelfs zo’n lelijke, over de balkonreling gooien gaat me te ver. Ik kan sinds kort uitstekend grenzen stellen en ik vind het dan ook helemaal niet erg om toe te geven dat dit is een klus voor iemand die meer lef heeft dan ik dus hoera voor de Roteb!

Nr. 15 – Een boek dat minstens honderd jaar ouder is dan ik

Titel: Persuasion – Jane Austen (1818) (in het Nederlands vertaald als “Overtuiging)
Gaat over: Anne Elliott en Frederick Wentworth waren ooit verloofd maar Anne liet zich overtuigen de verloving te verbreken. Acht en een half jaar later ontmoeten ze elkaar weer.
Mooiste zin: “Now they were as strangers; nay, worse than strangers, for they could never become acquainted. It was a perpetual estrangement.” (Nu waren ze als vreemden voor elkaar; nee, erger dan vreemden want er was geen mogelijkheid dat ze ooit bevriend zouden kunnen raken. Het was een eeuwige vervreemding.)
Oordeel: It is a truth universally known…dat je van sommige boeken geen genoeg kunt krijgen. Dus in eerste instantie greep ik gretig naar Pride & Prejudice maar bedacht me toen dat dit juist een prima reden was om naar andere oude werken te kijken. Een korte googelactie leerde dat er een enorme lijst klassiekers bestaat van voor 1880 maar toch hield ik het bij Austen want oude schrijftaal leest niet makkelijk dus dan graag iets dat ik zeker weten kan waarderen. En Persuasion bleek niet alleen leesbaar maar net zo romantisch als de andere verhalen. Er waren slimme dialogen en aantrekkelijke, want verre van perfecte , hoofdpersonen. En dan het einde. Het staat er echt onder: the end. Ik weet niet waarom maar dat vond ik extra mooi, alsof het daarmee onderstreept wordt.
Oh en de editie die ik voor een prikje kocht, was superfijn: perfecte letterdruk en ondanks de kartonnen kaft heel slap. Want niets zo zonde als een boek waarvan je per ongeluk de rug kunt breken omdat die niet mee geeft.

Persuasion



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories