citroenlimonade

Archive for May 2016

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb een smartphone.
Die hebben wel meer mensen natuurlijk, maar ik heb ‘m sinds vrijdagavond en het is nog in uren uit te rekenen hoe lang dat is (96). Het is ook niet het allernieuwste model want ik geef niet om gadgets en het feit dat ik me voorafgaand aan de aanschaf moest inlezen over Mb’s, datalimieten en 3 of 4G was al erg genoeg. Ik ben dan ook de winkel ingerend op jacht naar het goedkoopste model en maakte dat ik zo snel mogelijk weer weg kon van de afdeling knipperende, glimmende en piepende toestellen.
Handig hoor, Whatsappen en opzoeken hoe laat de volgende metro gaat of waar de dichtstbijzijnde pinautomaat zit maar bij iedere actie die ik doe voel ik me toch een beetje schuldig. Want ik ben een smartphone rijker maar een principe armer. Ik heb mijn oren laten hangen naar de samenleving en de weg van de minste weerstand gekozen. Ik heb mijn privacy en anonimiteit opgegeven en zoals broertje P ooit zei: “Het voelt alsof ik m’n ziel aan de duivel heb verkocht”.
‘Je hebt toch zeker niets te verbergen?’ is dan een veelgehoorde opmerking en nee, ik heb niks te verbergen maar volgens mij is privacy een recht en niet iets dat ik zou moeten bevechten en verantwoorden. Je laat de voordeur van je huis toch ook niet zomaar open staan zodat iedereen naar binnen kan kijken of lopen? En ja, ik kies er zelf voor om stukjes op een blog te schrijven en ik surf me suf op internet en ik doe dat alles goed beveiligd en weloverwogen. Maar nu word ik gevolgd wanneer ik op straat loop en houdt “men” in de gaten gehouden hoe lang ik in welke winkels verblijf zodat ik “reclame op maat” op mijn beeldschermpje voorgeschoteld krijg, alleen maar omdat ik een telefoon op zak heb.
Een goede beveiliging is natuurlijk het halve werk maar het is meer dan dat. Noem me paranoïde maar er zijn niet voor niets rechtszaken tegen internetgiganten met als inzet het recht om vergeten te mogen worden. Privacy is niet langer een gegeven, het is een luxe.
Einde relaas.

Advertisements

Waar ik ook ging, ik liep me klem op groepjes mensen die uitsluitend oog leken te hebben voor hun slimme telefoons. Eerst dacht ik dat het steeds hetzelfde groepje was, maar toen ik uitweek voor het ene groepje en terecht kwam in een ander groepje, drong het tot me door dat er gewoon héél véél groepjes waren die er zo goed als hetzelfde uitzagen:
hele blanke mannen met her en der een vrouw, gekleed in doorgaans zwarte jeans, zwarte t-shirts en rugtassen om. Om de nek een plastic kaart aan een gekleurd koord. Pas toen ik beter keek ontdekte ik subtiele verschillen zoals de kleuren van de logo’s op de t-shirts en hier en daar liep een groepje met een vlag te zwabberen. Ze liepen o-ver-al.
Ik snapte er niks van en omdat de vraag “Wat zijn jullie aan het doen?” te moeilijk was voor deze individuen (serieus: ik werd aangekeken alsof ik van een andere planeet kwam en deze mensen spraken gewoon Nederlands met elkaar hè) ben ik thuis maar even gaan zoeken en wat blijkt: er is een spel gaande waar 5000 deelnemers uit verschillende landen voor in de stad zijn. Oh sorry, het is geen spel maar een “unieke, pionierende entertainmentervaring ook wel Real World Game” genoemd. Het doel?  Houd je vast: “Er wordt gevochten om globale controle en het lot van de mensheid”. Het kan aan mij liggen maar volgens mij is dat al de onofficiële titel voor de oorlogen in Syrië, Irak en Afghanistan.

Ik kan denk ik wel veilig stellen dat ik niet als deelnemer bij de volgende games aanwezig zal zijn. Nou ja, ieder z’n meug he.

Nr. 25 – een moordmysterie

Titel: And then there were none – Agatha Christie (in het Nederlands als En toen waren er nog maar..)
Gaat over: Tien personen worden uitgenodigd om naar een eiland te komen. Eenmaal daar wordt de een na de ander vermoord. De overgeblevenen proberen te achterhalen wie de moordenaar kan zijn voordat zij ook aan de beurt zijn.
Mooiste zin: “A childish rhyme of my infancy came back into my mind – the rhyme of the ten little soldier boys. It had fascinated me as a child of two – the inexorable diminishment – the sense of inevitability.”
Oordeel: In de pocket-uitgave telt het verhaal slechts iets meer dan 300 pagina’s. In die 300 pagina’s worden niet alleen tien personages zodanig geschreven dat je ze allemaal even goed begrijpt maar wordt er sfeer gebouwd en een mysterie op zo’n manier uitgewerkt dat het blijft verrassen. Compleet begrijpelijk dat het verhaal bekend staat als het populairste Agatha Christie-verhaal.

Bekentenis:
Ik heb de verfilming gezien voordat ik het boek ging lezen! Niet eerder vertoond en ik dacht na aflevering 1 (miniserie van 3 afleveringen): “stoppen nu en als de wiedeweerga het boek gaan lezen!” Maar allemachtig de serie is prachtig en ik kon niet stoppen met kijken. Het boek stond dus al wel een poosje op mijn wensenlijst en lang leve de Leesuitdaging want nu kon ik er eindelijk met goed fatsoen alsnog mee aan de slag.
Bekentenis 2:
Ik was wel een beetje opgelucht dat ook in het boek Philip Lombard mijn favoriete karakter was, en dat dat in de serie niet alleen gebaseerd was op het plaatje 🙂

016

Van de week heb ik met vriendin M de Klauterklif beklommen. Want naar goed Rotterdams gebruik is er al een bijnaam voor De Trap. Hoewel ‘ie met de hoofdletters ook niet verkeerd genoemd is want jemigdepemig wat een ding. Je loopt in 180 treden tegen het Groothandelsgebouw op en als je daar wat van buiten adem raakt valt dat niet op want boven op het platform lijkt het wel een bijeenkomst van de Nationale Hijgers Associatie. Maar zodra de verzuring een beetje uit je benen is en je je omdraait, weet je waar je het voor hebt gedaan: prachtig (uiteraard) uitzicht over de stad en hoewel het Groothandelsgebouw echt niet het hoogste gebouw in de omgeving is, voelt het wel zo. Waarschijnlijk omdat het voelt alsof je naar de top van de wereld hebt geklommen.

Oké, de lijst blijft toch behoorlijk snel gaan: dit keer wegens de vijf uur treintijd (=leestijd) die ik afgelopen weekend had. Bij de een na laatste stop sloeg ik de laatste pagina om.

Nr. 32 – Een boek over een reis

Titel: Albert moet naar huis – Homer Hickam
Gaat over: Een man en een vrouw die tijdens de Grote Depressie met Albert de alligator van West-Virginia naar Florida reizen omdat dat een betere omgeving is voor een alligator.
Mooiste zin: “’Die hebben we inderdaad allemaal beleefd,’ zei ze zo zachtjes dat ik het bijna niet kon verstaan, ‘ook toen dat niet zo was.’”
Oordeel: Het verhaal is slim opgezet en Homer en Elsie beleven onderweg de wildste avonturen maar de mooiste van alles is de liefde voor elkaar. En voor Albert.

004

Nr. 5 – Een boek dat zich in mijn provincie afspeelt

Titel: De lege stad – Simone van der Vlugt
Gaat over: Tweede Wereldoorlog in Rotterdam, beginnend met het bombardement op 14 mei, eindigend met de repatriëring van landgenoten eind ’45.
Mooiste zin: “Het lijkt wel alsof elke generatie dezelfde fouten maakt.”
Oordeel
: Leest als een trein. Katja is een geloofwaardige hoofdpersoon die er achter komt dat het niet altijd meevalt om een opvatting in daden om te zetten en die de grens tussen wat goed en fout is langzaam ziet vervagen.

014
Winstwaarschuwing:
Pfoei, de lijst ging even snel! Maar er waren drie boeken die ik tegelijkertijd aan het lezen was en die ik tegelijkertijd zo’n beetje uit had. De lijst zal zich niet in dit tempo blijvend laten afstrepen.

Nr. 22 – Een boek waarin de hoofdpersoon hetzelfde beroep heeft als ik

Titel: Trouble in Texas – Katie Lane
Gaat over: Preutse bibliothecaris erft een eh huis van plezier.
Mooiste zin: Wahaha! Nou vooruit, omdat het wel past bij de leesuitdaging. “She read all types of books, from nonfiction to fiction, from New York Times bestseller to the reliable classics.”
Oordeel: Het merendeel van de boeken met een vrouwelijke bibliothecaris in de hoofdrol bleek een sexy romance, zie deze omslag! Nou goed, ik heb in ieder geval een beroep dat enigszins tot de verbeelding spreekt 🙂

159

Het enige dat ontbreekt is een stapel boeken in zijn armen maar vooruit.



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories