citroenlimonade

Archive for November 2015

Na een relaxte ochtend zijn we naar buiten gegaan waar het door de wind niet alleen koud was, maar guur. Binnen vijf minuten stonden we bij het Belvedere waar zelfs ook een kerstmarkt was. Omdat we het nog een beetje vroeg vonden voor alcohol zijn we via de tuinen naar beneden gewandeld, de stad weer in. Langs het monument voor de laatste Russische soldaat, het Imperial Hotel (waar de kamers stuk voor stuk groter zijn dan die van mij thuis) en zes standbeelden van Franz Joseph I (hij van Sissi), naar een kerstmarkt waar we warme chocolademelk van vers gesmolten chocola dronken. Wow. Met de handen om de warme bekers, drukten we onze neuzen tegen de ruiten van een van de vele bontjassenwinkels (echt bont; de prijzen liggen vanaf 2000 euro voor de lelijke modelletjes). Opgewarmd ginen we door via luxe winkelstraten, paleizen en kerstmarkten richting huis. We maakten een tussenstop bij het Hofburg Cafe, waar we apfelstrudel op hebben want “je kunt niet in Wenen zijn en dan geen apfelstrudel eten!”. We hebben de klassieke variant gekozen wat betekende dat de strudel in een vanillepudding ligt. Het was een prima lunch (en diner) en met volle buiken zijn we toen echt naar huis gegaan waar we nog tijd hadden om een uurtje te kletsen voordat de taxi naar het vliegveld kwam.
Omdat ik nu nog niet had ingecheckt, gebruikte ik de incheck-machine want ik had geen zin in de rij voor de incheckbalies. De machine ging flitsend, alleen staat er op de boarding-pass die ik nu heb gekregen geen stoelnummer. Hm.


Bij de veiligheidscheck werd ik apart genomen omdat ik mijn deodorant, die in een afgesloten doorzichtige plastic zak zit, er hier blijkbaar uit had gemoeten. Dat staat nergens, niemand die het vertelde maar daar had de kenau van de douane geen oren voor. En voordat ik kon protesteren had ze een papiertje langs mijn tas en trui gehaald, dat in een machine werd getest zoals ze dat bij Boarder Security doen. “Negative” zei ze nog geheel overbodig. Duh. Als ze het had gevraagd had ik gewoon kunnen vertellen dat die bloeddoorlopen ogen van het slaaptekort waren en niet de oorzaak van drugs.
Oh en eenmaal door de beveiliging is er op Wien International weinig te beleven: een te druk eetplein, weinig winkels en de koffie kostte me 4,60 voor een kleine beker. Slik.

Ook nog een minpuntje van dit vliegveld: de minimale wachtruimte bij de gates. Twintig gelukkigen kunnen zittend wachten, de rest staat er een beetje chagrijnig bij. Omdat ik nog een uur moet wachten ben ik met een aantal andere slimmerds bij de volgende gate gaan zitten waar vandaan we nog net de actie bij onze gate in de gaten kunnen houden.

Een half uur voor vertrek ging ik bij wijze van tijdsverdrijf dan maar op zoek naar een toilet maar wegens een te lange wachtrij liet ik dat vertier toch maar aan me voorbij gaan. Terwijl ik langs de gate loop, op weg naar mijn zitplek, hoor ik via de omroepinstallatie iets dat leek op mijn naam. Dus stilstaand en met gespitste oren gewacht op de herhaling en jawel hoor: “Passenger W, traveling on Austrian Airlines flight OS377 to Amsterdam, please report to the service desk at gate B7.” #WTF? Met hartslag 380 gebruikte ik mijn ellebogen om me door de wachtende massa te werken. Excuse me, pardon, aan de kant! 200 paar ogen volgde me naar de balie dus bovenop de stress meteen een knalrood hoofd natuurlijk.
Bleek het om het ontbrekende stoelnummer te komen wat was gekomen door een storing in het incheck-systeem. Ik moest mijn boading-pass ruilen voor eentje mét stoelnummer dat 8F bleek te zijn; lekker voorin en aan het raam.

Nadeel van betalen voor koffers: bijna iedereen reist alleen met handbagage en op vluchten waarbij je twee stuks handbagage mee mag nemen, leidt dat tot groot ruimtegebrek in de bagagerekken. Pfff het instappen duurde daardoor erg lang want er was zo veel handbagage dat sommige reizigers hun handbagage zelfs onder de lege eerste-klas stoelen moesten proppen.

Bij rij 8 aangekomen zat daar al iemand op de middelste stoel en er stond in het gangpad iemand naast. Toen ik aangaf bij 8F te willen en dat ze dus even ruimte moesten maken, vroeg het meisje in het gangpad of ik met haar wilde ruilen: ze reisde met haar vriendje maar zat zelf in 5B. Dat was de middelste van twee stoelen (ook nog eens twee mannen in) en dat wilde ik niet; hadden ze zelf maar op moeten letten met het inchecken. Haar vriendje gaf mij nog diva-attitude door te vragen wat het probleem was. Nou, ik had geen probleem; dat had zij. Ik wilde gewoon in mijn aangewezen stoel zitten. Dus toen zuchtte hij diep en maakte met veel drama plaats voor mij. Sukkel. Bovendien stinkt hij naar de knoflook en salami en elke keer als hij zucht komt er een stinkwalm voorbij. Ugh. Volgens mij zit hij expres zo met open mond uit te ademen als wraak.
Deze vlucht zit overigens wel helemaal vol en ik maakte de fout om koffie te bestellen uit het drankkarretje. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zulke slechte koffie op heb!

Zo hehe, zuurstof! Geen vliegtuiglucht (de lucht in een vliegtuig is toch altijd een tikje chemisch) en ook geen salamiwalmen meer.
Nogmaals hoezee! voor het reizen met uitsluitend handbagage want ik hoefde niet eens te sprinten om de intercity direct van 22.39 uur te halen.

Misschien kwam het omdat de conducteur iedereen welterusten wenste bij aankomst, of gewoon omdat een flitsbezoek aan Wenen toch wel de nodige energie kost maar ik heb erna heel fijn geslapen!

Enkele conclusies:
– ga niet naar Wenen als je op dieet bent;
– punch, glühwein, warme chocolademelk met rum…aan seizoensgebonden alcoholische dranken in Oostenrijk geen tekort;
– reizen zonder bagage in te hoeven checken: ideaal
– de jaarlijkse ontmoeting met G was wederom een groots succes!

Ik bevond mij vorig weekend in Wenen waar ik op bezoek was bij vriend G. Ik schreef tussendoor de nodige pagina’s vol met wat ik meemaakte en hieronder de ongecensureerde tekst. Dat betekent niet dat je je hoeft schrap te zetten, maar dat sommige delen in tegenwoordige tijd zijn en andere terugblikkend. Oh en er zijn illustraties!

De trein van 03.02 uur via Delft en Leiden naar Schiphol zit bomvol en ruikt/stinkt naar alcohol en fastfood. Gesprekken verlopen te luid en niet zo vlot meer en worden overstemd door het geluid van krakende chipszakken, blikjes energiedrank die opengemaakt worden en gesnurk. Al met al is het niet een trein die je voor je lol, of rust, neemt.

Om 04.10 uur is op Schiphol Plaza alleen de La Place open waar de mensen in de rij staan. Ik zit op een bankje met mijn eigen meegebrachte thermosbeker vol zwart vloeibaar goud en moet even wennen aan de drukte. Grappig hoe het buiten, op de weg en in de trein zo stil en verlaten is dat je jezelf de enige persoon waant die op en in beweging is, maar dan kom je op Schiphol waar het al volop levendig is met allemaal andere mensen die dachten dat ze de enige waren die op en in beweging waren.

Eenmaal door de douane (“wachttijd <1 minuut” volgens het informatiebord en dat klopte) begint dan het wachten en hangen omdat de winkels hier dan wel open zijn maar niet van het soort dat je er twee uur snuffelend in door kunt brengen. Maar goed, ik heb de gate gevonden en er zijn van die fijne relaxstoelen waar ik in plof, mijn boek uitlees en het laatste restje van mijn koffie drink totdat ik stuiterend naar de gate kan.

Het blijkt ook maar weer wat een onzin de bookingwebsites zijn met hun “nog drie plaatsen beschikbaar op deze vlucht”-waarschuwingen. As if. Het halve vliegtuig is leeg; de twee stoelen naast mij ook dus dat is wel lekker! Het uitzicht is minimaal; maar de uitdrukking “achter de wolken schijnt de zon” is waar, want eenmaal door het wolkendek schijnt ze volop.
Oh yummie: ontbijt! Een ondefinieerbaar broodje dat zelfs door het verpakkingsmateriaal heen zoet geurt. Oostenrijkse delicatesse?
update: het bleek een vierkant soort van platgeslagen croissant te zijn met abrikozenjam in het midden. En het smaakte niet zo vies als dat klinkt.

De man aan de overkant van het gangpad zit voorover geleund te slapen, met zijn hoofd tegen het opgeklapte tafeltje. Ik denk dat hij bij het wakker worden een deuk in zijn voorhoofd heeft van het slotje. (Ik weet hoe dat voelt want dat had ik na een nogal abrupte landing op Kos ook: auw)

Na een abrupte landing (gelukkig niet zo erg als op Kos maar het voelde toch alsof er aan de noodrem werd getrokken) sta ik snel buiten want hoezee! voor reizen met niet meer dan handbagage! (Grappig detail: het afhaalpunt voor grote bagage bestaat hier niet alleen uit een extra grote koffer en een fiets, maar een fiets en een paar ski’s.)

G stond me al op te wachten en na een Hello Goodbye-momentje zijn we met de auto die pal buiten de aankomst-hal stond, naar zijn huis gegaan.
Zoals gebruikelijk ging het gesprek meteen los en van de hak op de tak en was er aan gespreksstof geen gebrek. We hebben mijn tas binnen gezet, het logeerbed opgemaakt en hebben toen tijdens een bagelbrunch verder gekletst. Tegen deze tijd waren het klimaat, het vluchtingenprobleem en internetgebruik al doorgenomen. Boodschappen gedaan bij de buurtsuper (bekentenis: ik vind een supermarktbezoek in het buitenland leuker dan misschien normaal is) en toen thuis gerelaxed en een documentaire gekeken over online pesten en chantage. Omdat we daarna wel aan iets leuks toe waren, gingen we met de metro het centrum in. Tip: bezoek Wenen eind november! Supersfeervol met kerstmarkten op zowat ieder plein. En hoewel die kramen overal zo’n beetje hetzelfde verkopen (snoep, baksels, chocola, punch, glühwein, kerstboomornamenten) is het allemaal kerst-gerelateerd en is er geen onderbroeken-verkoper in zicht (zie: iedere willekeurige kerstmarkt in Nederland). Ook hoor je er geen Wham! of Mariah Carey maar zacht getingel van kerstklokjes of zelfs helemaal niks, alleen het geklets van de bezoekers. Verademing!
Op de Weihnachtsmarkt bij het Maria-Theresienplatz hebben we een kop warme chocolademelk-met-rum op (yum!) en wat het ook gezelliger maakt: je krijgt dat niet in een papieren of plastic beker, maar in een figuurtjes-mok (kerstlaars of hartje) met vrolijk kerst-design er op. En hoewel ik bijna achterover sloeg van de prijs, bleek dat inclusief vier euro statiegeld te zijn die op de mok zit.

060  067

 
Omdat ook in het buitenland mensen op mij afkomen met vragen, hebben we een paar Medelanders de weg gewezen naar de grootste kerstmarkt van Wenen en zijn toen gauw verder gegaan. Via de een na duurste winkelstraat, maar voor mijn gevoel wel de langste, zijn we naar een grote boekwinkel gelopen die een flinke sectie Engelstalige boeken had.
“Where is human nature as weak as in a bookstore?” (Henry Ward Beecher).
“Oh die is goed”, “Die vind je leuk”, “Als je die andere hebt gelezen, vind je deze ook mooi”. Ik kan altijd nog als personal shopper in een boekwinkel aan de slag. We verlieten de winkel met een flinke stapel en wandelden terug door dezelfde winkelstraat waar ik me tot G’s plezier bleef verbazen over de sigarettenmachines die overal hangen. Ik had ‘m al gewaarschuwd voor die kleine obsessie dus no worries. En dan waren er ook nog drie (!) tabakswinkels in die ene straat. En dan stonden er ook nog complete rijen in die winkels he. (Waar halen Nederlandse rokers hun materiaal eigenlijk? Je kunt toch ook niet voor alles in de supermarkt terecht? Of wel? Ik ga er eens beter opletten.)
We struikelden langs weer een kerstmarkt en haalden er een enorm stuk wortelcake die we lopend op hebben gegeten waardoor we onder de poedersuiker zaten (niet voor het eerst!) en hebben ‘m weggespoeld met een enorme beker van de Starbucks (ik moet bekennen: de Caffe Latte was heel lekker).
Thuis onze vermoeide voeten wat rust gegund en tijdens het eten verder gekletst en toen we weer opgewarmd waren (buiten is het koud!) en we onze voeten er weer tegenaan konden, zijn we daarna zijn we weer naar buiten gegaan om de kerstverlichting in het centrum te bekijken. Dat viel niet mee want in de helft van de straten hingen de lampjes er wel, maar waren ze nog niet aan. Goed, dat mocht de pret niet drukken want de Stephansdom stond er mooi bij (verlicht in de kleuren van de Franse vlag) en in de zijstraten brandde de kerstversiering wel. We liepen nog langs een andere kathedraal die volgens G het bezichtigen waard was maar er bleek een dienst gaande te zijn dus daar hebben we alleen vanuit de deuropening even naar binnen gegluurd en het was inderdaad heel mooi en overdetop barok. Dat het orgel bespeeld werd, was de kers op de taart.

(niet)lichtjestoer Wenen

Via het paleis van Sissi, langs de Nationaalbibliothek (allemaal erg mooi verlicht) naar het Rathaus gelopen waar de grootste kerstmarkt van de stad is met meer dan 140 kramen. De verlichting maakt het spectaculair en het was er gezellig druk (tip: ga er niet in de week voor Kerst heen want dan schijnt het zo druk te zijn dat de locals niet eens meer gaan). Er is een apart gedeelte voor kids en er rijdt een kersttreintje rond. Maar goed, daar zijn we ver bij uit de buurt gebleven en we hebben zelf gewoon over de markt geslenterd en een beker punch gedronken, die zoet en sterk was maar toch wel erg lekker en toen zijn we terug naar huis gestrompeld want dit alles op drie uurtjes slaap viel niet mee.
To be continued..

Ik ging op Pinterest om een Pinterest-cv te maken. Die is nog niet af maar ik heb intussen wel een fietswiel aan de muur hangen (kaart/foto-houder), een memobord gemaakt en heb talloze kado-tips en kerstkransen ter inspiratie gepind. En het ergste van alles: ik zit avond aan avond met naald en draad te pielen om het verjaardagskadootje voor mijn neefje op tijd af te krijgen. Naald en draad! Ik! Dat is ook meteen een kunstje voor op m’n cv. En bestaan er trouwens verschillende maten vingerhoedjes? Want die ik heb, past alleen op m’n pink en dat werkt dan weer niet zo handig. Of misschien kan ik even kijken of er pins over vingerhoeden zijn en er zelf eentje maken… Hm je snapt nu zeker wel waarom ik even afgeleid was en geen tijd voor iets anders, zelfs Citroenlimonade, had? Pinterest: leuk, handig en ontzettend verslavend!

PS als iemand een enthousiaste informatiespecialist zoekt..

Goed communiceren = lastig.
Nadat ik gisteravond de SOS-lijn van de waterleverancier had gebeld voor een update en te horen had gekregen dat het probleem nog niet was opgelost maar er hard aan werd gewerkt, was het eerste wat ik vanmorgen deed de kraan proberen. Waar nog altijd niks uitkwam. Dus nogmaals gebeld en vervolgens krijg ik te horen dat het probleem gisteravond om half negen al was opgelost. Interne communicatie bij Evides = niet ideaal.
Maar goed, als het water het nu nog niet deed moest ik dus bij de woonstichting zijn. Na daar het probleem uitgelegd te hebben kreeg ik de volgende oplossing gepresenteerd: “Er komt dinsdag 10 november een monteur langs.”  Luisteren door Woonstad = moeilijk. Als ik net twee volle dagen zonder water heb gezeten, ga ik echt niet akkoord met nóg vijf dagen geen water. Dus heb ik dat luid en duidelijk gecommuniceerd en vervolgens was het probleem binnen twee uur opgelost. Ugh. En jippie.

Ken je die van de ezel en de steen? De gravers hier buiten niet want ze hebben vanmorgen voor de tweede dag op rij een waterleiding geraakt bij werkzaamheden aan het riool! De graafmachine werd nogmaals ingezet om het water met kiepen tegelijk uit de put te scheppen en de anderen stonden er bij en keken er naar.
Maar omdat we hier van Citroenlimonade graag de voordelen van de nadelen zien: ik heb sinds gisteren in ieder geval een voorraad voorverpakt water in huis dus ik hoef er niet nog een keer op uit.

Oceaan in de stad

Oceaan in de stad



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories