citroenlimonade

God is a dj

Posted on: November 16, 2014

Ik zag pas een aflevering van 3-op-reis in Dublin en dat was natuurlijk een feest van herkenning. Vooral toen ze ook naar Howth gingen “een populaire dagtrip voor Dubliners om even aan de drukte van de stad te ontkomen”. Helemaal waar! En hoewel de haven schattig is, je er heerlijke fish ‘n chips kunt eten en laten we het transportmuseum niet vergeten, is dé reden voor een bezoek aan Howth de wandeltocht die je er kunt maken.
Mysterieus. Majestueus. Mystiek. Aan woorden geen gebrek om deze klifwandeling te omschrijven.
Howth ligt op een uitstulpend stukje rots in Dublin Bay, iets ten noord-oosten van Dublin. De Dublin Bay is verbonden met de Ierse Zee en er dobberen zeehonden en als je geluk hebt, kun je er dolfijnen zien. Zelfs zonder dolfijnen zijn de uitzichten meer dan de moeite waard. Maar in de mist zie je vooral…niks.
Op het moment dat ik met mijn ouders uit het station stapte was het nog schitterend weer: waterig zonnetje, niet te koud, niet te warm en perfect voor een flinke wandeling. Maar na vijfhonderd meter hadden we het begin van de route op de klif bereikt en zagen we alleen nog maar wit. Mist. Dikke mist. Er was nog net genoeg zicht om het pad voor ons te zien en niet van de klif te kletteren, dus gingen we door. “Dit is precies zoals ik me Ierland altijd heb voorgesteld! Wilde natuur en mist!” Declameerde mijn moeder enthousiast. En daar had ze natuurlijk helemaal gelijk in. Want dat is Ierland.
En dus wandelden we over het klifpad, omgeven door al in bloei staande heide, late brem en met alleen het geluid van de klotsende golven diep onder ons en de misthoorn van de vuurtoren in de verte.
De mist werd steeds dichter en toen we op een kruising belandden, was niet te zien waar het pad naar rechts naar toe boog. Ik had deze route een paar keer eerder gelopen, maar was er zonder zichtbare kenmerken niet van overtuigd waar we heen moesten want in de dikke mist was het oriëntatievermogen gereduceerd tot nul, nada, niks. En toen sprak daar vanuit het niks er ergens boven ons uit de wolken een zware stem, met nog zwaarder Iers accent. “Do you know where you’re going?” Was dit een test? Moest hier de keus tussen het pad van goed en het pad van kwaad gemaakt worden? “Nee, meneer,” riep ik terug, want toegegeven: we stonden op het punt te verdwalen. “We zoeken de weg naar het dorp.”
“Naar rechts en dan alsmaar rechtdoor.”
“Bedankt!”
En dus volgenden we de instructies, totdat we bovenaan uitkwamen op de parkeerplaats van een pub. Dit was een aangename ingekorte route en we aarzelden dan ook niet om de pub in te stappen voor een welverdiende caffeine-boost. Ierse pubs zijn geweldig, en zelfs in het felle daglicht aangenaam: een beetje triest maar omdat er altijd klanten zijn al vroeg gezellig. De muziek stond volop aan en toen de cd was afgelopen, riep één van de klanten met al te bekende stem om een nieuw plaatje.
“Doe het zelf, Liam,” riep de barman, waar de man op reageerde door naar de installatie te schuifelen, cd’s wisselde en vervolgens een vers portie muziek door de ruimte liet schallen. En zo kreeg “God is a dj” een heel andere betekenis.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories

%d bloggers like this: