citroenlimonade

Archive for September 2014

Dat je een bekende denkt te zien, die het dan helemaal niet blijkt te zijn. Met als gevolg zo’n onhandige te abrupt afgebroken  zwaai. Of zoals vanmorgen dat ik mijn mond al open had om “Hey C!” te roepen naar vriendin C. Alleen was zij het bij nader inzien toch niet en stond ik daar met mijn mond half open in een volle trein. Dus deed ik maar alsof ik ongegeneerd stond te gapen. En liep toen snel een wagon verder waar mensen waren die mijn vullingen niet hadden gezien.

Advertisements

Omcirkel wat van toepassing is.
Dat je een boek aan het lezen bent en je zo in het verhaal op gaat dat je:
a) tegen iemand aan loopt omdat lopend lezen gewoon geen goed idee is
b) niet hoort dat er op twee meter afstand iemand tegen je staat te praten
c) ternauwernood op tijd weet uit te stappen voordat tram/trein/bus/metro je halte voorbij rijdt
d) opschrikt als de treindeuren dicht gaan en je moet blijven zitten tot de volgende stop
e) al het hierboven genoemde is op mij van toepassing

Nou sinds gisteravond e) dus. Gelukkig is het van Centraal naar Blaak maar een klein stukje en is het terug te lopen.

Leestip: De wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een Ikea-kast / Romain Puertolas

“Some books you read. Some books you enjoy. But some books just swallow you up, heart and soul.” ~ Joanne Harris

We blikken terug op april 2007. Plaats delict: een bergpas in zuidwest Ierland.
Het was die dag prachtig weer en genieten geblazen. Een thermoskan vol koffie, picknickkleed, verrekijker, reisgids; alles was mee. Samen met mijn ouders en broer fantaseerde ik er op los bij het zien van de kleine witte boerderijtjes in het dal onder ons, toen we bovenop een berg van onze koffie zaten te slurpen. We bedachten dat boer zijn in zo’n afgelegen gebied toch anders was dan boer zijn in Nederland. En was hier wel toegang tot internet? Of überhaupt het elektriciteitsnetwerk? Mijn vader gaf aan toch graag eens in zo’n boerderijtje rond te neuzen; zich te willen vergapen aan ‘al dat oude spul’.
Er stopte een auto waarvan de bestuurder vermoedde dat we verdwaald waren. Nee, verzekerden we de Vriendelijke Ier, we zaten alleen op die rots voor een koffiepauze, maar toch bedankt. Toen de koffie op was, stapten we weer in, reden honderd meter en ontdekten aan de andere kant van de berg een groots gedenkteken. En zoals dat gaat op een vakantie, neem je dan de tijd om gewoon weer te stoppen en te lezen wat daar aan de hand is geweest. En prompt kwam dezelfde auto nog een keer terug, om te checken of we het echt wel konden vinden, want we waren zo snel al weer gestopt? Bedankt, maar we lezen een gedenkteken.
De beste man vond het wel leuk dat we interesse hadden voor de historie van de omgeving en stapte gretig uit om ons tekst en toelichting te geven. Jammer alleen dat hij zo slecht te verstaan was. En dat had niets met zijn zware accent te maken, maar meer met het gebrek aan gebit. Tweetandig grijnsde hij ons toe en brabbelde er op los. Dichterbij komen om hem beter te verstaan was eigenlijk geen optie: hij rook zoals hij eruit zag. Hij wist ons uit te leggen dat hij in een van de boerderijen woonde die we eerder hadden gezien, wat ons ervan overtuigde dat ze daar niet aangesloten waren op stromend water. Enig doorvragen leerde ons dat ze daar pas een paar jaar elektriciteit hadden, en de man was er zelf geen fan van want ‘vroeger was alles beter’. Mijn broer vroeg of de man al lang met pensioen was, waarop hij beide tanden bloot lachte en vertelde dat hij pas zevenenveertig was. Jaiks; hij zag er dertig jaar ouder uit. Tijdens het gesprek loerde de man naar mijn handen, bedacht: geen ring = beschikbaar en of ik daarom niet geïnteresseerd was in een leven op het Ierse platteland, meer specifiek; op zijn boerderij? Mijn vader keek me hoopvol aan. Ja, lieve leesvriendjes, ik werd zowat uitgehuwelijkt voor de kans een traditioneel Iers boerderijtje van dichterbij te bekijken. Gedecideerd schudde ik echter mijn hoofd. De boer haalde zijn schouders op: ‘Salroight lof, can’t blame a fella for aiskin, roight?’ Roight.
Mijn vader vond dat ik hem een unieke kans door de neus had geboord, mijn broer lag in een deuk en mijn moeder zag er een Kodak-moment in. En ik? Ik hield er een aversie voor Boer zoekt vrouw aan over.

 



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories