citroenlimonade

En garde!

Posted on: June 28, 2014

Schermen. Eén van de Olympische sporten die ik in de categorie “suf” zette (in goed gezelschap van (boog)schieten en curling). Belangrijkste reden hiervoor is dat schermen-de-sport in niks lijkt op schermen-in-de-films. (Eén van mijn favoriete avonturenfilms is De Drie Musketiers en toen iemand lachend om de naam van het paard van Zorro vroeg, hoefde ik niet lang na te denken: Tornado.) Andere reden is vooral gebrek aan kennis over schermen-de-sport en dat het te snel gaat als je geen moeite doet om je in de regels te verdiepen. Dus toen “schermen” een optie voor het jaarlijkse teamuitje was besloot ik mijn kennis te vergroten en me daarvoor op te geven. Om te beginnen kregen we imkerhoofddeksels en dwangbuisjasjes aangemeten. We hadden onze wapens nog niet of mijn respect voor schermers ging al door het plafond: die outfits zijn niet niks! Er is zero ventilatie want het materiaal is stug en dik omdat je er niet doorheen geprikt moet kunnen worden. En die helm! Je ziet niet veel, het is benauwend omdat hij helemaal tot aan je schouder door gaat en tenzij je net met de tondeuse in standje 2 over je schedel bent gegaan, zit je haar énorm in de weg.
Toen kregen we onze wapens (sabels) en leerden de basispositie: je niet-schermarm op je rug houden, door je knieën zakken met je voeten haaks op elkaar. We leerden voor- en achteruit bewegen en hoe je een wapen vasthoudt: tussen wijsvinger en duim alsof je een pen vasthoudt want de bewegingen moeten uit de pols komen. In sneltreinvaart kwamen de regels voorbij en we mochten bij elkaar op de helm tikken om te ervaren hoe dat voelt. Wat zou jij doen als er iemand met gestrekte arm en een degen op je afstapte? Nou, mijn instinct wist het wel en verzocht me dringend om weg te duiken. Het kostte dan ook een paar pogingen voordat mijn oefenpartner het voor elkaar had en daarna aan de groep vroeg of iemand anders met hem wilde sparren. Tsk.
Uiteindelijk was het tijd voor wedstrijdjes: er klonk gekletter van wapens, we huppelden naar voor en achter over de denkbeeldige mat en zonder aarzelen voerden we diepe aanvallen uit. Eén voor allen, allen voor één! Na afloop voelde iedereen zich dan ook een winnaar. Totdat de schermmeneer vertelde dat we hadden geschermd met een snelheid van zo’n zes kilometer per uur en dat dat op de Olympische Spelen met gemak met 193 kilometer per uur gaat. Toen voelde iedereen zich een beetje een loser maar omdat meedoen belangrijker is dan winnen, de spirit is wat telt en blahblahblah want belangrijker: de helmen mochten eindelijk af en dat betekende dat we liters verse zuurstof tegelijk in konden ademen. Ah zuurstof; er gaat niks boven zuurstof.
Lang verhaal kort: schermen. Topsport.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories

%d bloggers like this: