citroenlimonade

Archive for June 2014

Schermen. Eén van de Olympische sporten die ik in de categorie “suf” zette (in goed gezelschap van (boog)schieten en curling). Belangrijkste reden hiervoor is dat schermen-de-sport in niks lijkt op schermen-in-de-films. (Eén van mijn favoriete avonturenfilms is De Drie Musketiers en toen iemand lachend om de naam van het paard van Zorro vroeg, hoefde ik niet lang na te denken: Tornado.) Andere reden is vooral gebrek aan kennis over schermen-de-sport en dat het te snel gaat als je geen moeite doet om je in de regels te verdiepen. Dus toen “schermen” een optie voor het jaarlijkse teamuitje was besloot ik mijn kennis te vergroten en me daarvoor op te geven. Om te beginnen kregen we imkerhoofddeksels en dwangbuisjasjes aangemeten. We hadden onze wapens nog niet of mijn respect voor schermers ging al door het plafond: die outfits zijn niet niks! Er is zero ventilatie want het materiaal is stug en dik omdat je er niet doorheen geprikt moet kunnen worden. En die helm! Je ziet niet veel, het is benauwend omdat hij helemaal tot aan je schouder door gaat en tenzij je net met de tondeuse in standje 2 over je schedel bent gegaan, zit je haar énorm in de weg.
Toen kregen we onze wapens (sabels) en leerden de basispositie: je niet-schermarm op je rug houden, door je knieën zakken met je voeten haaks op elkaar. We leerden voor- en achteruit bewegen en hoe je een wapen vasthoudt: tussen wijsvinger en duim alsof je een pen vasthoudt want de bewegingen moeten uit de pols komen. In sneltreinvaart kwamen de regels voorbij en we mochten bij elkaar op de helm tikken om te ervaren hoe dat voelt. Wat zou jij doen als er iemand met gestrekte arm en een degen op je afstapte? Nou, mijn instinct wist het wel en verzocht me dringend om weg te duiken. Het kostte dan ook een paar pogingen voordat mijn oefenpartner het voor elkaar had en daarna aan de groep vroeg of iemand anders met hem wilde sparren. Tsk.
Uiteindelijk was het tijd voor wedstrijdjes: er klonk gekletter van wapens, we huppelden naar voor en achter over de denkbeeldige mat en zonder aarzelen voerden we diepe aanvallen uit. Eén voor allen, allen voor één! Na afloop voelde iedereen zich dan ook een winnaar. Totdat de schermmeneer vertelde dat we hadden geschermd met een snelheid van zo’n zes kilometer per uur en dat dat op de Olympische Spelen met gemak met 193 kilometer per uur gaat. Toen voelde iedereen zich een beetje een loser maar omdat meedoen belangrijker is dan winnen, de spirit is wat telt en blahblahblah want belangrijker: de helmen mochten eindelijk af en dat betekende dat we liters verse zuurstof tegelijk in konden ademen. Ah zuurstof; er gaat niks boven zuurstof.
Lang verhaal kort: schermen. Topsport.

Advertisements

Het was: zo rustig dat ik niet in de rij hoefde voor een mandje.
Het was: een verademing dat ik geen één keer “pardon” hoefde te zeggen of ellebogen hoefde te gebruiken om bij het schap te kunnen.
Het was: superrelaxed om meteen aan de beurt te zijn bij de kassa.
Het was: de eerste helft Nederland-Australië.

“Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg óf te laat.” ~ Johan Cruijff

Je belt een bedrijf wegens een probleem/met een vraag/voor een bestelling en je hoort…
‘Een ogenblik geduld alstublieft, ik verbind u door met de afdeling die hier over gaat.’
Wachtmuziekje.
‘Goedemorgen/Goedemiddag, u spreekt met de afdeling bestellingen/storingen/abonnementen/betalingen. Waar kan ik u mee helpen?’
Je legt uit waarvoor je belt, in dit geval bijvoorbeeld een storing aan laten we zeggen een kopieermachine.
‘Oké, ik pak uw gegevens er even bij.’
Wachtmuziekje.
‘Bedankt voor het wachten. Ik zie dat u een type machine heeft waarbij dit probleem eigenlijk eenvoudig op te lossen is door de machine twee minuten uit te zetten voordat u hem weer aan zet, zodat hij zich volledig kan herstarten. Zou u dat willen proberen? U hoeft niet terug te bellen; ik blijf even aan de lijn.’
‘Heel fijn, ik ben zo terug.’
Na twee minuten breng je verslag uit. ‘Helaas, het probleem is er nog steeds.’
‘Ai, dat is jammer. In dat geval zal ik de storing meteen voor u doorzetten aan de monteur.’
‘Wanneer kan ik die hier verwachten?’
‘Ogenblikje, ik zoek het even voor u na.’
Wachtmuziekje.
Wachtmuziekje.
Nog steeds wachtmuziekje.
‘Nogmaals bedankt voor het wachten. Volgens de planning kunt u de monteur morgen in de middag verwachten.’
Opgelucht bedank je de medewerker voor het getoonde begrip en de informatie.

Intussen aan de andere kant van de lijn…
Medewerker haalt met een zucht een nieuw telefoontje uit de wacht en luistert met een half oor naar de het verhaal van de beller terwijl hij/zij, hierna zij, verder gaat met het online spelletje (geheel willekeurig bijvoorbeeld online biljart of golf) dat zij met collega’s aan het spelen is.
Op het moment dat hier volledige concentratie voor nodig is: ‘Oké, ik pak uw gegevens er even bij.’
Na behalen van de volgende ronde roept zij snel de gegevens op en zet de storing zonder kijken door aan een monteur en gaat snel verder met het spelletje.
‘Bedankt voor het wachten. Ik zie dat u een type machine heeft waarbij dit probleem eigenlijk eenvoudig op te lossen is door de machine twee minuten uit te laten staan voordat u hem weer aan zet. Zou u dat willen proberen? U hoeft niet terug te bellen; ik blijf even aan de lijn.
‘Heel fijn, ik ben zo terug.’
Met de microfoon weggedraaid en dankzij anderhalve meter snoer kan er intussen meegekeken worden hoe een collega zich naar een nieuw level speelt. Na twee minuten terug naar de eigen plek als de beller zich weer meldt. ‘Helaas, het probleem is er nog steeds.’
‘Ai, dat is jammer. In dat geval zal ik de storing meteen voor u doorzetten aan de monteur.’
‘Wanneer kan ik die hier verwachten?’
‘Ogenblikje, ik zoek het even voor u na.’
Drukt op wachtstand, raffelt snel nog een ronde af en heeft overleg met een collega over wat de beste tactiek voor het behalen van een persoonlijk record is. Maakt lunchplannen met een andere collega, checkt snel het servicecontract en haalt de beller uit wachtstand.
‘Nogmaals bedankt voor het wachten. Volgens de planning kunt u de monteur morgen in de middag verwachten.’

Het is maar dat je het weet.

Do we have that department @ the office??! @Catherine Milam  @Julie Kang @Beverly Bledsoe @Gladys Torres

Ik peddelde op het gemak naar huis en kwam langs een bushalte waar drie hangjongeren verveeld op de bus stonden te wachten. Nou ja, tegenwoordig is niemand meer verveeld; zolang je een smartphone hebt, heb je entertainment bij de hand. En dus stonden ze met z’n drietjes met de hoofden gebogen over hun displays candycrush te spelen of the facebooken of youtubefilmpjes te kijken. Wat het ook was, ze hadden geen oog voor een eventueel aankomende bus. Er kwam nog geen bus aan, maar het had gekund en dan hadden ze ‘m mooi niet gezien. Dus was ik zo aardig om waarschuwend “BUS!” te roepen. Resultaat: drie geschrokken hoofden die tegelijk met een ruk omhoog kwamen.
Als dank kreeg ik een “teringtrut!” terug, alsof dat er voor zou zorgen dat ik minder lol had.

Stickers. Ik dacht dat die alleen voor kids waren. Want jee wat waren we vroeger blij met een stickervel of, helemaal jippie, stickerboekje. We plakten ze op tekeningen, in schriften en in poëzie-albums en vriendenboekjes. Ik heb ook nog stickers gespaard: reclamestickers die je kreeg als je naar een bedrijf schreef of van mensen die naar vakbeurzen waren geweest. Die plakte ik dan in een schrift en eh..tja dat was het wel. Een niet zo spannende hobby die ik dan ook niet lang heb volgehouden. Maar er bestaan nog serieuze stickeraars getuige de lantaarnpalen, prullenbakken en achterkanten van verkeersborden op straat. Hoe ze aan de stickers komen en wat ze betekenen? Geen idee. En op de een of andere manier zitten de stickers altijd goed gegroepeerd dus er zal wel rijm en reden voor zijn die mij ontgaat. Tja. De sticker-scene. Hij bestaat.

Stickers op brievenbus
127
255
257

De zool van mijn hak zat los en nadat ik de hele dag zo voorzichtig mogelijk had gelopen om hem niet te verliezen, legde ik de schoen bij thuiskomst met beleid in zijn doos en nam me voor om er mee naar de schoenmaker te gaan. Afgelopen zaterdag was dat precies drie maanden geleden en daarom vond ik dat het inmiddels wel gepast was om ook daadwerkelijk actie te ondernemen. En dus bekeek ik de schoen nog eens goed en vroeg me af of het niet zonde geld was om daar mee naar de schoenmaker te gaan. Want de zool was niet versleten; het was alleen een kwestie van op zijn plek zien te houden. En omdat ik wilde bewijzen dat ik het zelluf kon belde ik een keer niet mijn ouders voor raad maar ging op internet op zoek naar tips en trucs. Ik las verschillende succesverhalen over 1-seconde-lijm en dat die bij Zeeman het goedkoopst te krijgen is (tip: twee tubes voor €0.79). Zo goedkoop kan ik geen schoenmaker vinden, redeneerde ik en ging over tot de aanschaf van de superlijm. Ik las de instructies van de lijmverpakking en werd er bijna zenuwachtig van: ik herinnerde me ook hoe de secondenlijm vroeg in een speciaal potje in de kast stond en dat we daar niet aan mochten komen en dat als mijn moeder daar mee aan de slag ging, we niet in de buurt mochten zijn en van een afstandje met open mond stonden toe te kijken omdat het zo spannend was. Ik maakte de binnenkant van de hak schoon en droog en prikte de tube door. Ik checkte twee keer of mijn vingers zich wel ver genoeg buiten de gevarenzone bevonden en begon gauw, gauw, gauw te lijmen zodat ik de hak weer in de schoen kon klikken voordat de lijm opgedroogd was. Dus legde ik de tube op tafel toen ik uitgelijmd was en drukte de hak in de schoen. Tevreden bekeek ik het resultaat nog eens en controleerde toen of mijn vingers echt nergens aan vast waren gelijmd. Opgelucht zette ik de schoen opzij en begon op te ruimen. Nou ja, dat probeerde ik. De tube die ik zo achteloos op tafel had gegooid was blijven stromen en inmiddels zat ‘ie zelf half vastgelijmd aan het tafelzeiltje. Net op tijd rukte ik ‘m los en begon als ‘n bezetene, maar voorzichtig, de lijm weg te bikken. 
Ik zal geen carriereswitch overwegen maar ik heb wel helemaal zelf m’n schoen gefixt (gebruikstest doorstaan) en daar ben ik stiekem in alle openbaarheid dan toch wel weer trots op.

A woman with good shoes is never ugly ~ Coco Chanel



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories