citroenlimonade

Archive for May 2014

Na dagen van regen, afgewisseld met miezer en plensmomenten, werd ik wakker van de zon. Nu het eindelijk droog was, moest ik daar van mezelf zo goed mogelijk van genieten. En hoe doe je dat beter dan aan de wandel te gaan in een deel van de stad dat je eigenlijk niet kent? Iemand liet me onlangs een app zien waarmee je stadsplattegronden kan downloaden op je telefoon en je dus nooit meer kan verdwalen. Nou als ik een smartphone had, hoefde ik die app niet want ik vind het veel te fijn om bewust te (ver)dwalen: het brengt je op plekken waar je anders zomaar aan voorbij zou gaan.  Ik stapte alsmaar rechtdoor, toen een brug over links en toen met de bocht mee naar rechts.  Ik stak een plein over en wandelde langs winkels, singels en een markt.  Er stond een meneer van de zon te genieten achter zijn marktkraam en toen ik hem vrolijk een fijne dag wenste, kreeg ik een appel aangeboden voor onderweg. Ik hoorde mezelf een paar keer hardop “oh ben ik hier” denken en dook dan snel de eerste de beste onbekende straat in. Dankzij mijn stappenteller zag ik bij thuiskomst dat ik 5,8 kilometer lang gedwaald had wat niet schokkend is, maar toch best fijn.

Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg. ~ Loesje

Advertisements

Een kleine hype onder boekenfreaks die ik natuurlijk ook uit moest proberen: rijmpjes/haiku’s/mini-verhaaltjes maken van de titels op ruggen van boeken. Ik vroeg me alleen een beetje zenuwachtig af of ik daar wel genoeg boeken voor zou hebben. Wahaha,
natúúrlijk heb ik daar genoeg boeken voor!

Shrew

Shrew

Hals over kop

Hals over kop

Moving on

Moving on

Witte boorden

Witte boorden

Ik zat op het balkon en dacht: jee wat is het leven goed. 
Er zat een verse laag zonnebrand op mijn neus en schouders (plakt als ‘n malle maar ruikt zó lekker naar de zomer), ik had een stapel tijdschriften op schoot en een vaas koel water binnen handbereik. Ik strekte mijn benen uit op het daarvoor bestemde krukje en leunde gelukzalig nog wat verder onderuit. Diep beneden mij hoorde ik het getingel van trams, geclaxoneer van auto’s en het geblaat van de hipsters op het terras van de nieuwe ontbijtbar. En boven dat alles uit hoorde ik ineens opvallend dichtbij: “roekooee”. Een geluid dat iedereen met buitenmeters in de stad vreest: een duif. Ik schoot van schrik overeind en die actie was voldoende om de duif net zo verschrikt op te doen stuiven. Wat er de volgende twee-en-een-half uur afspeelde was een machtsspelletje tussen de duif en ik. Ik bewaakte mijn territorium en de duif probeerde de zwakke plekken in mijn verdediging te vinden. Nou, die waren er helaas plenty. Ieder moment dat ik even van het balkon liep, greep het beest aan om zitting te nemen op de reling of onder de enige struik die nog niet dood is. Vervolgens zwaaide ik dan wild met mijn armen om het ongedierte weg te krijgen maar die krengen zijn slimmer dan ik dacht want hij wende er heel gemakkelijk aan en er was steeds dreigender gedoe voor nodig om ‘m op te laten rottvliegen. Tja, omdat ik toch ook niet eindeloos op het balkon kon blijven heb ik de strijd maar opgegeven en gun het monster zijn momenten dat ik er niet ben om ‘m te verjagen.

– Some days you’re the pigeon, some days you’re the statue.

Ik was even druk met mijn gezondheid bezig; korte metten maken met mijn vitamine-d tekort. En omdat je niet met je gezondheid moet spotten ben ik grondig te werk gegaan en heb zoveel mogelijk uren op het balkon doorgebracht met een boek in de hand en zelfgemaakte, suikervrije want als je dan toch gezond bezig bent,  ijsthee bij de hand.
Nou, die vitamientjes spatten van m’n huid hoor.

Lente.
Als de zon me aan het schaduwen is.
~ Loesje



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories