citroenlimonade

Archive for February 2014

Mijn handen zijn breed en mijn vingers zijn kort. Oh en ze staan schots en scheef. Serieus; er is me verschillende keren gevraagd of ze ooit gebroken zijn geweest en lees daarbij niet over het meervoud heen. Verder zit er littekenweefsel dat opduikt bij wisselende weersomstandigheden (ranzig feitje: sommige kinderen duimen maar ik had permanent twee vingers in mijn mond. Dit leidde tot ontstekingen en dat soort funzigheid. Het gebaar was zo’n automatisme geworden dat ik de ingezwachtelde versies van mijn vingers ook gewoon in mijn mond stak. Oh en mijn pus-vingers werden als afschrikmiddel voor anderen gebruikt die acuut stopten en nu waarschijnlijk nog steeds nachtmerries hebben. Einde ranzigheid.) Dan is er ook nog het paintball-litteken op rechts en links een grill-litteken van de zomer dat ik hamburgers draaide in een fastfoodrestaurant. Waar ik lang heb gedacht dat ik maar zo min mogelijk aandacht op mijn handen moest vestigen, ging die theorie het raam uit toen ik nagellak ontdekte. Sindsdien vier ik de lelijkheid van mijn handen door dagelijks een kleurtje op de uiteindes van mijn vingers te kliederen: van zwart tot zuurstokroze, van glitters tot multikleur tot special effects (ja, echt). Ik weet welke merken fijne kwastjes hebben en welke snel lelijk worden. 90% van mijn collectie is sneldrogend en ik gebruik altijd een basislaag maar nooit een toplaag omdat ik een kleur toch niet langer dan een dag laat zitten. Gaat dit nog ergens heen? Ja hoor. Een collega vroeg me namelijk hoeveel verschillende kleuren nagellak ik bezit en een snelle berekening deed me blozen. “Als ik 30 dagen iedere dag een andere kleur zou gebruiken zou ik denk ik nog over houden.” Daarom:
Eer-eergisteren: Oh boy, you’re so fine! (= lila als van een zeker chocolademerk)
Eergisteren: Britpop (= petrol)
Gisteren: Celebrity bash (= nou vooruit, bloedrood)
Vandaag: Midnight skinny dip (= discoblauw)

nail polish

Advertisements

Volgens wetenschappelijk onderzoek blijkt het echt zo te zijn dat sluikboodschappen werken. En als je sinds 2005 geconfronteerd wordt met een uitgekiende marketingcampagne rond vampieren (ugh Twilight), kan het niet anders of dat gaat zich toch een keer uiten. En dus wandelde ik gisteravond naar de bloedbank om me half leeg te laten zuigen. Er ging een naald in mijn arm en het volgende moment spoot mijn bloed zich door de slang die daar aan zat alsof het sangria was dat door een rietje ging. Terwijl de bloedzak op de weegschaal zich gestaag vulde met mijn levenssap (is dat een dramatisch genoeg woord?) leerde ik wat er gebeurt als je een verkeerde bloedgroep krijgt toegediend, hint: jaiks, en werd mijn nagellak bewonderd door de prikdames die ze bloedrood bestempelden maar dat vond ik beroepsdeformatie (het nagellak potje noemde het “celebrity bash”).
Toen ik na afloop mijn spullen bij elkaar zocht kreeg ik tot wel drie keer toe een allervriendelijkst ‘heel erg bedankt’ te horen waardoor ik me bijna schuldig voelde dat ik dit niet eerder ben gaan doen. Want wat voor inzet was er nou voor nodig? Beetje loungen in een ligstoel en na afloop nog koffie en een plak cake wegwerken. Afzien is nou niet meteen het woord dat bij me op komt.



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories