citroenlimonade

Archive for November 2013

Nagellak in je oog, heb je dat wel eens gehad dan? Zo zeg, dat prikt.
Vanochtend vroeg stond ik met de mascara-roller te zwaaien en miste daarbij de wimpers onder mijn linkeroog volledig. Resultaat: een blob zwarte verf net onder mijn oog, in het hoekje. Dus probeerde ik dat meteen weg te vegen met de wijsvinger van mijn rechterhand. Alleen was ik even vergeten dat ik net daarvoor mijn nagels had gelakt met als gevolg dat er roze nagellak met glitters op mijn onderste oograndje belandde, net naast mijn traanbuisje. Waardoor ik in een reflex mijn oog dichtkneep en het nog erger werd. Tranen, ik wilde tranen want dan zou het allemaal op een natuurlijk manier wel oplossen maar omdat ik mijn oograndje naar beneden moest trekken omdat ik zo min mogelijk glitternagellak op mijn oogbal wilde, duurde het wat langer dan anders voordat die tranen kwamen. En toen bleken die het nog erger te maken omdat de gemorste mascara er van uit ging lopen.
En dus probeerde ik met één hand intussen nagellak remover op een wattenschijfje te doen maar de wattenschijfjes bleven aan mijn nog altijd niet gedroogde nagels plakken. Argh! Uiteindelijk had ik een schijfje te pakken en kon, heel voorzichtig want ik had het vermoeden dat alcohol in mijn oog het allemaal weleens nog een graadje erger zou kunnen maken, de nagellak wegwerken. Vervolgens had ik een ander schijfje nodig met make-up remover om de mascaravlekken mee te verwijderen. En daarna moest ik de wattenschijfjes van mijn nagels plukken, de nagellak bijwerken en mascara opnieuw aanbrengen en omdat de tijd vliegt als je zo staat te jongleren met watjes, flesjes en potjes, ondertussen met mijn vrije hand, voorzichtig vanwege natte nagellak, mijn schoenen controleren op eventuele insectenbewoning (zoemer nog steeds niet gevonden). Het werd een sprint naar het station en terwijl ik het perron op rende vervloekte ik alle niet-binnen-60-seconden-droognagellak. In de trein merkte mijn reismaatje op dat mijn oog er wat geïrriteerd uit zag en ik was opgelucht omdat dat betekende dat mijn oog er nog volledig in hing: ik voelde ‘m zelf al een poosje niet meer zitten.
Maar toen ik een paar uur later op werk op zoek ging naar de F5 toets (mijn vingers zijn te kort voor blindelings de bovenste toetsenrand) en ik de roze glitterende uiteinden van mijn vingers zo mooi zag contrasteren met het zwarte toetsenbord, was ik de slapsticktoestand van een paar uur eerder bijna vergeten. Niet helemaal, daar was mijn oog nog altijd te geïrriteerd voor.

“A girl should be two things: classy and fabulous.”
~ Coco Chanel

Advertisements

Ik ben er nog en de Monster Wesp ook. Wist ik maar waar.

Oh my gravy! Er waart hier een killer bee rond, of tenminste een uit de kluiten gewassen wesp op zoek naar een overnachtingsplek. Nou, dit hotel is vol buddy, vlieg maar even lekker door. Probleem is wel dat ‘ie niet zo lekker vliegt en de nitwit in mij verdenkt ‘m ervan net ontwaakte te zijn uit een herfstdutje. Het beest is groot en suffig en boos. Oh en groot, had ik dat al gezegd? Hij zat net op een papieren tasje en ik hoorde z’n pootjes knisperen. Ieuw! Echt, hij is zoooooooo groot. Hij is zo groot, dat het electrisch vliegenmeppertapparaat hem niet plat kreeg. Sterker nog; hij werd er alleen maar wakkerder door. En het ergste is…ik kan ‘m niet meer vinden. Ik deed de balkondeur open in de hoop dat ‘ie zou snappen dat het de weg naar vrijheid was, maar terwijl ik m’n rug naar hem toehad (ik zou het niet goed doen in de wildernes want les 1: verlies een natuurlijke vijand niet uit het oog) issie in een hoekje weggekropen en nu kan ik ‘m dus niet meer vinden. Ik heb alle apparatuur uitgezet in de hoop dat z’n pootjes ‘m zouden verraden, maar hij zit zich ongelooflijk stil te houden. En ik zelf zit helemaal niet lekker meer. Ik ben bang dat ik ‘m niet meer ga vinden voor het bedtijd is en dat ik ‘m dan in m’n slaap per ongeluk half raak en hij me heel hard prikt in m’n oog ofzo. Of dat ik morgenochtend m’n schoen aan doe en hij daar in zit. Of dat..oooooke, tijd voor een kopje kalmerende koffie. En memobriefjes op m’n schoenen dat ik die morgen niet vergeet eerst uit te kloppen. Als je morgen niet van me hoort, dan weet je wie de dader was. Adieu.

Het is donker en het plenst. Na een lange dag is mijn huppel in een sjok verandert. Van onverwacht moeten omlopen wegens wegwerkzaamheden wordt het niet beter. De omlooproute gaat via het oversteken van een drukke weg met een grasstrook in het midden. Mijn hakken zakken hun complete 7cm weg in de modder. Jippie.

“Najaar.
Zo’n seizoen van stevig in je schoenen staan
en je lekker laten meewaaien.”
~ Loesje

Ik fietste iets na zessen in het stikdonker naar huis en was hard onderweg naar medelijden met mezelf toen ik iets zag dat er voor zorgde dat ik met een big smile weer rechtop zat. Als er tegenliggers waren geweest, hadden die kunnen navigeren op het wit van mijn tanden maar er waren geen tegenliggers, sterker nog; op een druk forenzen-fietspad bevond ik me precies op dat moment even in een vacuüm van niks. Er was niemand om een gedeeld moment mee te beleven, een begripvolle blik omdat ze zien wat jij ziet en er ook om kunnen grijnzen/huiveren/whatever.
Dus deed ik wat je dan doet in zo’n situatie: ik viste mijn telefoon tevoorschijn en begon een sms te toetsen. Nadat ik mezelf eerst al textend bijna de Schie in had gefietst en vervolgens nog net een hek wist te missen, besloot ik dat blik op de weg houden toch handiger was en dat ik beter gewoon kon bellen.
Mijn broer: ‘Hey.’
Ik: ‘Hé, ik fiets hier langs een idioot die al met kerstlampjes in het raam zit! Zo’n trapje met nep-kaarsjes, weet je wel. Er stonden er twee!’
P: ‘Is dat het?’
Ik: ‘Ja.’
P: ‘Dat moest je even kwijt?’
Ik: ‘Er zit iemand in oktober al met kerstlampjes aan! Oh een rotonde; doeii!’



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories