citroenlimonade

Archive for May 2013

Enig idee hoe lang het geleden is dat je een rokende cowboy in het bushokje hebt zien hangen? Nou, ik heb ‘t even uitgezocht en dat is toch mooi al weer bijna elf jaar geleden. Ik schrok er ook van; de tijd van het tabaksreclameverbod vliegt! In plaats van macho mannen te fotograferen, trekken de marketingmedewerkers van sigarettenmakers nu langs de ziekenhuizen voor röntgenfoto’s van zwartgeblakerde longen. Tenminste, als je op de Nederlandse afdeling werkt. In Duitsland bijvoorbeeld, mag er nog wel echt reclame gemaakt worden. En dus proberen ze het publiek daar te laten blijven geloven in het sprookje dat roken dan wel potentieel dodelijk is, maar vooral ook heel cool en hip.
Persoonlijk vond ik die cowboys cooler.

                   Roken is cool!

“Cigarettes are killers traveling in packs”
– anon.

Advertisements

“De intercity naar Dordrecht, Breda en verder van 6 uur 18 vertrekt vandaag van spoor 5. Op spoor 5 staat eerst nog een trein die zal worden uitgerangeerd, daarna komt de intercity naar Dordrecht, Breda en verder binnen. Herhaling.”
Terwijl de stationsmeester zijn bericht herhaalde, kwam de meute in beweging om zich even later op het nieuwe perron te herpositioneren. De uit te rangeren trein stond in de wachtstand en niemand lette er echt op tot er op een raam geklopt werd. Verbaasd keek ik op en zag andere wachtenden net zo sullig als ik naar de trein kijken. Toen ik nieuwsgierig iets verder liep, zag ik waar ze naar stonden te kijken: niks geen klopgeest maar twee gasten die druk gebarend en licht paniekerig in de trein stonden. Het zag eruit alsof ze wel in de gaten hadden dat het niet best was dat ze waren opgesloten in een verder lege trein en er graag uit wilden. Niemand leek zin te hebben om zich hier druk om te maken maar ik dacht: ‘Die goede daad van de dag kun je maar alvast in de pocket hebben’ en gebaarde dat ze even rustig moesten blijven wachten. Vervolgens riep ik heel hard naar een Man Met Een Reflecterend Vest verderop op het perron want iedereen weet dat je die moet hebben als je iets gedaan wilt krijgen. Hij stelde niet teleur en begon meteen als een razende in zijn portofoon te tetteren terwijl hij naar de locomotief rende. Een verbaasd kijkende machinist stak zijn hoofd naar buiten en liet tenslotte de Man Met Reflecterend Vest de trein in. Doordat de twee gasten niet waren blijven staan, ontstond er in de trein een soort tikkertje wat er vanaf het perron dan weer erg geinig uit zag. Uiteindelijk ging er een deur open en sprongen de drie naar buiten. Nu de actie voorbij was richtten de mensen op het perron hun aandacht weer volledig op de Metro’s en Sp!tsen en ook ik vouwde mijn krantje weer open. “HEY! Bedankt!” klonk het ineens dwars over het perron en ik zwaaide gedag naar de feestgangers die inmiddels de roltrap gevonden hadden. Terwijl zij naar beneden rolden, kwam de trein in beweging, op weg naar zijn plek op het rangeerterrein. Te goed voor deze wereld, that´s me.

Iedereen was van slag op de dag dat er nieuwe apparaten geplaatst werden. “Met die oude kon ik zeggen en schrijven, wat moet ik met dit nieuwe ding dat niet lijkt te snappen wat ik wil?”
Maar het bracht de mensen ook bij elkaar want even had iedereen dezelfde vijand in die verdraaide nieuwe apparatuur.
“Wat kan jij er al mee?” was de meest gehoorde opmerking van die dag, gevolgd door: “Getver, dit is helemaal niet wat ik nodig had” en “Wie heeft dit eigenlijk besloten? Er was toch niks mis met die anderen?”.
Ambtenaren en hun koffiemachines, dat ligt nu eenmaal gevoelig.

“I never drink coffee at lunch. I find it keeps me awake for the afternoon.”
~Ronald Reagan

 

Er was een poosje radiostilte. Niet omdat ik geen inspiratie had, maar omdat ik mijzelf in een situatie bevond waarin ik geen toegang tot het internet had: ik was op vakantie. Mijn muisarm kwam tot rust en mijn vingerafdrukken groeiden terug (ooit gelezen dat die er af slijten bij mensen die veel typen en -oh oké, ik zag het in een aflevering van CSI). In ruil daarvoor kreeg ik een zere nek doordat daar tien dagen lang een camera aan bungelde en ontwikkelde ik een “kijk daar!” wijs-arm. Maar laten we wel wezen; dat zijn fantastische blessures, vooral wanneer je ze opdoet in mooi weer dus ik klaag niet.
Samen met reisgezelschap Family Travels was ik afgereisd naar subtropisch Berlijn. We deden er aan kamperen en zo kwam het dat we overdag onder de Brandenburger Tor stonden en ‘s avonds aan het meer op de campingplatz zaten.
Alsof we niet anders gewend waren, navigeerden we ons door het openbaar vervoer netwerk van U- en S-bahnen en kletsten Duits alsof we dat dagelijks deden (“Haben Sie auch kleinere bekers?”). We zagen paleizen, parken en restjes Muur. We beklommen koepels, slenterden door musea en deden de wave in een stadion. We leerden dat roken über cool en hip is. We verorberden lunchpakketjes op Unter den Linden en dronken koffie, koffie en koffie. Ondanks dat we alles van ons lijstje hebben kunnen strepen, hadden we ook nog voldoende tijd om te praten, lachen en genieten. We hadden best nog wel even door kunnen gaan, maar op is op en het was ook wel weer fijn om gewoon te gaan werken. Echt. Echt wel.

“Ik ben benieuwd wat je nou over ons gaat schrijven op Citroenlimonade.”
Aldus mijn moeder toen we in de auto terug naar die Niederlande zaten. Wat kan ik anders zeggen dan dat jullie geweldige reisgenoten zijn?
Allemaal  tegelijk: “Aaaaaaw…”

Berlijn

Wat blijkt; niet iedereen lag vandaag bij te komen van dat ene glaasje oranjebitter te veel van gisteren. De socialisten onder ons verzamelden zich om spandoeken te knutselen en marsliederen te oefenen. En dat eindigde in de jaarlijkse 1-mei-mars van onze communistische vrienden.
In deze kapitalistisch democratische samenleving betekende dat dat mensen zich op hun balkons verzamelden om te kijken naar de met vlaggen zwaaiende marxisten en trommelende leninisten die het verkeer stil mochten leggen en nu bij het stadhuis luid hun politieke visies staan te verkondigen. Ieder z’n ding; is dat niet mooi?

 “The inherent vice of capitalism is the unequal sharing of blessings; the inherent virtue of socialism is the equal sharing of miseries.”
~ Winston Churchill



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories