citroenlimonade

Waarom ik nooit meer ga paintballen

Posted on: April 25, 2013

Twee banen terug werkte ik in een team dat bestond uit 9 mannen en mij. Wonder boven wonder haalden we iedere maand onze bonus en die werd dan in de pub verdronken. Nou is elkaar ondersteunen op weg naar huis en de volgende ochtend anti-kater tips delen prima teamwork, maar ik wilde toch wel eens iets anders. En dus kwam na veel gezeur van mijn kant op een ochtend onze teamleider naar mij toe tijdens een pauze. Hij benaderde me zo voorzichtig dat ik dacht dat hij zou gaan vertellen dat ik het land uitgezet zou worden of dat de mannen het nu echt gehad hadden met mijn gebrek aan technisch inzicht (1). Dus toen hij vertelde dat het massaal ondersteunde idee voor ons teambuilding-uitje paintballen was, haalde ik opgelucht adem. Was dat alles? Het was nou niet iets wat ik zelf bedacht zou hebben, maar goed, misschien zou ik het schieten met verfkogels wel zo leuk vinden dat het mijn nieuwe grootste hobby zou worden (2). En dus ging ik akkoord en terwijl ik me weer installeerde achter mijn telefoon kwamen de mannen een voor een langs om me blij te vertellen hoe gaaf ze het vonden dat we gingen paintballen en dat ik het echt wel heel tof zou vinden en oh ja, ik zou echt heel goede beschermkleding krijgen dus no worries.
De bewuste zaterdag van ons uitje reden we de bergen in en ik keek al gauw mijn ogen uit. Het terrein was enorm en ik zag tussen de bomen door een vliegtuigwrak. Een echte! Geen nepperig minidingetje, maar een echt oud vrachtvliegtuig en ik kreeg plots het gevoel dat het er hier best fanatiek aan toe zou kunnen gaan. We verzamelden onze spullen: een overall (bruin/groenig, zo niet mijn kleur), geweer met verfkogels en een enorm masker. Helaas bleek dit het te zijn; het enige dat me zou beschermen voor de verfkogels was een dun laagje foeilelijk katoen. Zelfs ik zag wel in dat de kansen dat dit goed zou aflopen, met de minuut kleiner werden.
Er waren andere kleine clubjes en door elkaar gehusseld werden we twee grote groepen: rood en blauw. Ik weet niet meer wie ik was en dat doet er ook niet zoveel toe: aan het eind van de dag zag iedereen vooral geel en roze van de verfspetters (3). We gingen op pad en moesten om beurten elkaars vlaggen zien te veroveren in verschillende settings. Zo vond ik mijzelf terug achter een struik, liggend op de grond en proberend mijn teamgenoten dekking te geven terwijl ze een charge uitvoerden (en waar het reservoir van mijn geweer open viel en mijn kogels een voor een uit zicht verdwenen). Ik hing aan een touw en riep dingen als “Drie op elf uur” en “Help”. Ik kroop over een vliegtuigvleugel en door een greppel. Ik zocht dekking achter autowrakken, te dunne bomen en de muren van een houten fort. Tijdens ieder spel gold de regel dat wanneer je geraakt was, je het veld moest verlaten en verzamelen in de zogenoemde safe-zone. Daar meldde ik me bij het tweede spel al met een Bloedende Wond: ik was van dichtbij geraakt op mijn hand en het bloed gutste er uit. Hoewel een paar hechtingen niet gek geweest waren, kreeg ik een pleister en werd fit genoeg bevonden om door te gaan (4).
Het spel erna struikelde ik en rolde half een heuvel af, twee teamgenoten meenemend in mijn val. Bij het spel dáárna werd ik geraakt onder mijn masker met een tand door de lip als gevolg (5). Iedere keer als een spel was afgelopen kwamen mijn teamgenoten voorzichtig naar mij toe om de schade op te nemen en zwoeren vervolgens wraak op het andere team. Teambuilding! Het werkte! Ik had alleen niet kunnen bedenken dat mijn gezondheid de gedeelde factor zou zijn.
Terwijl tijdens de afsluitende barbecue de blauwe plekken op mijn rug en armen groeiden, besloot ik slissend nooit meer een paintballgeweer aan te raken en de mannen knikten opgelucht dat dat een goed idee was.

  1. Er zijn van die vraagstukken waar generaties denkers zich mee bezig houden: Waar ligt Atlantis? Wie was Mona Lisa? Met ingang van de huidige generatie: Waarom werd Loes geschikt geacht om bij Technical Support te werken?

  2. Zo werkt dus het brein van een optimist.

  3. Het lijkt mij logischer dat je de groepen dan Geel en Roze noemt, maar dat zal wel niet stoer genoeg klinken.

  4. Echt, er zit een halve maan-litteken op mijn rechterhand dat precies de afmeting van een verfkogel heeft.

  5. “Dat heb ik nog nooit zien gebeuren!” riep de instructeur iets te enthousiast.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories

%d bloggers like this: