citroenlimonade

Archive for April 2013

Vlag
135
051 
065
060
074 076 30 april 2013

Twee banen terug werkte ik in een team dat bestond uit 9 mannen en mij. Wonder boven wonder haalden we iedere maand onze bonus en die werd dan in de pub verdronken. Nou is elkaar ondersteunen op weg naar huis en de volgende ochtend anti-kater tips delen prima teamwork, maar ik wilde toch wel eens iets anders. En dus kwam na veel gezeur van mijn kant op een ochtend onze teamleider naar mij toe tijdens een pauze. Hij benaderde me zo voorzichtig dat ik dacht dat hij zou gaan vertellen dat ik het land uitgezet zou worden of dat de mannen het nu echt gehad hadden met mijn gebrek aan technisch inzicht (1). Dus toen hij vertelde dat het massaal ondersteunde idee voor ons teambuilding-uitje paintballen was, haalde ik opgelucht adem. Was dat alles? Het was nou niet iets wat ik zelf bedacht zou hebben, maar goed, misschien zou ik het schieten met verfkogels wel zo leuk vinden dat het mijn nieuwe grootste hobby zou worden (2). En dus ging ik akkoord en terwijl ik me weer installeerde achter mijn telefoon kwamen de mannen een voor een langs om me blij te vertellen hoe gaaf ze het vonden dat we gingen paintballen en dat ik het echt wel heel tof zou vinden en oh ja, ik zou echt heel goede beschermkleding krijgen dus no worries.
De bewuste zaterdag van ons uitje reden we de bergen in en ik keek al gauw mijn ogen uit. Het terrein was enorm en ik zag tussen de bomen door een vliegtuigwrak. Een echte! Geen nepperig minidingetje, maar een echt oud vrachtvliegtuig en ik kreeg plots het gevoel dat het er hier best fanatiek aan toe zou kunnen gaan. We verzamelden onze spullen: een overall (bruin/groenig, zo niet mijn kleur), geweer met verfkogels en een enorm masker. Helaas bleek dit het te zijn; het enige dat me zou beschermen voor de verfkogels was een dun laagje foeilelijk katoen. Zelfs ik zag wel in dat de kansen dat dit goed zou aflopen, met de minuut kleiner werden.
Er waren andere kleine clubjes en door elkaar gehusseld werden we twee grote groepen: rood en blauw. Ik weet niet meer wie ik was en dat doet er ook niet zoveel toe: aan het eind van de dag zag iedereen vooral geel en roze van de verfspetters (3). We gingen op pad en moesten om beurten elkaars vlaggen zien te veroveren in verschillende settings. Zo vond ik mijzelf terug achter een struik, liggend op de grond en proberend mijn teamgenoten dekking te geven terwijl ze een charge uitvoerden (en waar het reservoir van mijn geweer open viel en mijn kogels een voor een uit zicht verdwenen). Ik hing aan een touw en riep dingen als “Drie op elf uur” en “Help”. Ik kroop over een vliegtuigvleugel en door een greppel. Ik zocht dekking achter autowrakken, te dunne bomen en de muren van een houten fort. Tijdens ieder spel gold de regel dat wanneer je geraakt was, je het veld moest verlaten en verzamelen in de zogenoemde safe-zone. Daar meldde ik me bij het tweede spel al met een Bloedende Wond: ik was van dichtbij geraakt op mijn hand en het bloed gutste er uit. Hoewel een paar hechtingen niet gek geweest waren, kreeg ik een pleister en werd fit genoeg bevonden om door te gaan (4).
Het spel erna struikelde ik en rolde half een heuvel af, twee teamgenoten meenemend in mijn val. Bij het spel dáárna werd ik geraakt onder mijn masker met een tand door de lip als gevolg (5). Iedere keer als een spel was afgelopen kwamen mijn teamgenoten voorzichtig naar mij toe om de schade op te nemen en zwoeren vervolgens wraak op het andere team. Teambuilding! Het werkte! Ik had alleen niet kunnen bedenken dat mijn gezondheid de gedeelde factor zou zijn.
Terwijl tijdens de afsluitende barbecue de blauwe plekken op mijn rug en armen groeiden, besloot ik slissend nooit meer een paintballgeweer aan te raken en de mannen knikten opgelucht dat dat een goed idee was.

  1. Er zijn van die vraagstukken waar generaties denkers zich mee bezig houden: Waar ligt Atlantis? Wie was Mona Lisa? Met ingang van de huidige generatie: Waarom werd Loes geschikt geacht om bij Technical Support te werken?

  2. Zo werkt dus het brein van een optimist.

  3. Het lijkt mij logischer dat je de groepen dan Geel en Roze noemt, maar dat zal wel niet stoer genoeg klinken.

  4. Echt, er zit een halve maan-litteken op mijn rechterhand dat precies de afmeting van een verfkogel heeft.

  5. “Dat heb ik nog nooit zien gebeuren!” riep de instructeur iets te enthousiast.

Nu de winter dan toch echt achter ons lijkt te liggen, vond ik het wel eens tijd voor een voorjaarsschoonmaak. Dus gooide ik schoonmaakazijn in de waterkoker, trakteerde mijn uitgedroogde winterhuidje op een scrubsessie en gaf mijn blog een make-over.
Op alle fronten kan ik er weer fris tegenaan.

“My idea of superwoman is someone who scrubs her own floors.”
– Bette Midler

De fietsrouteplanner. Ik heb ‘m inmiddels een paar keer gebruikt en iedere keer weer vraag ik me af waarom ik er ingetuind ben. Als je met een briefje op de fiets zit is het namelijk niet zo handig als daar aanwijzingen op staan als “Na 127 meter links af.”
Dus toen ik ontdekte dat er ook een knooppunten-planner bestaat, besloot ik die eens te gebruiken. Want hoewel ik niets met cijfers heb (ahum; understatement), is het volgen van bordjes van cijfer naar cijfer super easy. Maar.. in het geval van wegomleidingen raken je ook met de knooppunten-planner soms goed van het padje af. Zo was ik zaterdag onderweg naar Maasland voor een familiebezoekje en raakte hopeloos verdwaald in Vlaardingen. Uiteindelijk bleek het een goede gok om een willekeurig pad in te slaan en zo kwam ik ineens drie cijfertjes verder weer op de route terecht. Nou goed, als je er maar komt. En ik heb Maasland gehaald, want ver is dat niet vanuit Rotjeknor, maar dankzij een waterovertocht op een onbemand pontje bleek het een survivaltocht waar je niet voor naar de Ardennen hoeft. Onbemande pontjes betekenen namelijk dat je aan een slingerapparaatding moet draaien tot je armen drie meter langer zijn. Vooral als je eerst het pontje naar je toe moet lieren voordat je aan boord kunt en je wind tegen hebt.
Zondag was het precies het voorspelde zomerse weer en blij dat mijn armen de verse buitenlucht in konden na een lange, lange winter, stond ik lange tijd besluiteloos voor mijn kledingrek: welke kleur tshirt zou de blauwe plekken op mijn onderarmen (stomme slinger) minder op doen vallen? Uiteindelijk ging ik voor blauw waardoor het leek alsof ik een shirt met lange mouwen droeg. Nou ja, beter zo dan ongemakkelijke vragen over huiselijk geweld.

Het schijnt nu echt te gaan gebeuren: lente! Nog 2 nachtjes slapen..

Lente in Nederland

ik heb mijn sneeuwpop

alvast uitgedost in een

hoela rokje

~ Loesje

30 dagen geleden nam ik me zo dapper voor om drie keer in de week een uur te gaan wandelen. Nou, dat is er mucho niet van gekomen. En dat voelt slecht! Ik weet niet helemaal waarom het niet gelukt is, maar-oh natuurlijk weet ik waar het door kwam; ik kan niet anders dan toegeven dat de kou me de (sjaal om de) nek om heeft gedaan. Nou ja, ondanks dat ik een nieuw project ga beginnen, ga ik daarnaast toch zo veel mogelijk wandelen. Geen harde targets dus dit keer, maar zolang het op de agenda staat, is het ook goed heb ik besloten.
Genoeg suspense, het nieuwe project. Eerder deze week kwam mij een advertentie onder ogen voor een korte-verhalenwedstrijd en tadaaaa: dat is mijn project. Deze dertig dagen ga ik een kort verhaal schrijven én insturen. Ha! In your face, maart faalmaand!



  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories