citroenlimonade

Blauwtje opgelopen

Posted on: January 8, 2013

TRAP!

TRAP!

Twee jaar geleden, op een dinsdagochtend in alle vroegte huppelde ik vanuit de stationshal de trap op naar perron 2. Een man met help-ik-sta-op-het-verkeerde-perronstress draaide zich om en liep daarbij hard tegen mij op. Op dat moment bevond ik mij op de 41e tree (op een-na-bovenste) en middenin een stap waardoor ik slechts met één been mijn evenwicht moest zien te bewaren. Helaas verloor ik de strijd met de zwaartekracht al snel en na een stap achteruit in het luchtledige ben ik middels een gedraaide-salto-linksom gecrasht op treden 28, 29, 30 en 31. Dat betekende dus puntenaftrek omdat ik niet keurig op 2 voeten was geland en vergeten ben af te zwaaien naar de jury.
Als in slowmotion zag ik de treden op me afkomen en dacht ik : “oh-oh..”. Niks geen verheven gedachten en ook geen film waarin mijn leven nogmaals aan me voorbij trok voorzien van een dramatische soundtrack. Dat viel dus een beetje tegen, dat ik alleen maar “oh-oh” kon denken. Misschien is mijn leven geen film waard zoals ik wel altijd dacht? Of m’n hoofd is leger dan ik altijd dacht want ik kon immers niets intelligenters bedenken dan “oh-oh”. Ik kon zelfs niet bedacht krijgen een beetje kunstig te vallen of m’n hoofd te bedekken met als gevolg dat ik daarmee op tree 31 ben gestuiterd. Maar dat geeft niks want ik heb een hard hoofd en soms ‘n bord voor m’n kop wat in dit geval handig was want dat heeft de val een beetje gebroken. Bovendien hadden we net al geconcludeerd dat er niet zo veel in m’n hoofd zit om te beschermen dus dat was ‘n geluk bij ‘n ongeluk. Voordat ik kon checken of m’n hoofd uberhaupt nog aan m’n torso zat en al m’n ledematen nog te bewegen waren, riep er iemand vanaf het perron dat hij 112 had gebeld en dook er een mevrouw in mijn gezichtsveld op die me ervan verzekerde dat ik beter kon blijven liggen tot de ambulance er was. De man die ‘t geheel veroorzaakt had duwde haar snel een visitekaartje in de hand voor als het nodig was hem te contacteren en sjeesde vervolgens naar zijn juiste perron. Blijkbaar had het er nogal spectaculair uitgezien en omdat ik niet meteen was opgesprongen zorgde dat voor paniek bij omstanders. Met sirene en zwaailichten was daar de ambulance en de broeders kwamen aangewandeld (zeker geen zin in een sprintje op de vroege ochtend?). De aardige mevrouw liet mij alleen om haar trein te kunnen halen nadat ik haar ervan verzekerd had dat ik het alleen wel af kon. Terwijl ik een brace om kreeg en overal werd geprikt dacht: “dit is genaaaaant, ik ben alleen maar van de trap gekukeld”. Maar de heren waren niet te overtuigen en dat ik huilde toen ik mocht proberen overeind te komen zal ook wel niet geholpen hebben. PIJN! Dus werd ik de ambulance ingeschoven en heb me 2 hele minuten kunnen verbazen over het zo-voelt-dat-dus-in-een-ambulance-afgevoerd-wordengevoel. Toen waren we er al.
Van de eerstehulp had ik natuurlijk Grote Verwachtingen, misschien waarschijnlijk een beetje soort van veroorzaakt door jarenlang ER kijken. De werkelijkheid viel vies tegen. Geen geschreeuw, geen paniek (oke dat was wel fijn), en George was al helemaal nergens te bekennen (zat waarschijnlijk op z’n luie gat nespresso te slurpen, what else?). In plaats daarvan was er een draak van een arts die op me begon te kloppen, met lampjes in m’n ogen scheen, bloed aftapte (dopingtest?) en uiteindelijk foto’s van me maakte (m’n haar zat geweldig die dag en ik gebruik waterproof mascara dus no worries). Na lang wachten verklaarde ze dat ik alleen een gekneusde rib over had gehouden aan mijn duik en een lichte hersenschudding (de bult op m’n hoofd was inmiddels zo groot dat het leek of ik een tweekoppig monster was). Voorzien van een voorraadje pijnstillers en de belofte het de komende dagen rustig aan te doen werd ik vervolgens uitgezet en dat zonder dat er maar een McDreamy, McSteamy of whatever in de buurt was geweest. Inmiddels begin ik me serieus af te vragen of televisie niet een tikje een onrealistisch beeld van de werkelijkheid geeft.
Hoe het ook zij: ik ging naar huis waar ik op de bank heb zitten toekijken hoe de blauwe plekken op mijn lichaam vorm begonnen te krijgen. De mooiste bevond zich op mijn zij; een duidelijke beeltenis van dr. Gates. Uiteindelijk verdwenen die blauwe plekken ook weer voordat het blote-armen-en-korte-broekenweer was, en kon ik na een week weer ademhalen zonder precies te weten waar mijn ribben zitten.
En no worries: in de tegenwoordigetijd verloopt mijn traploperij tot nog toe zonder ongelukken.

Aantal traptreden vandaag: 690
Aantal traptreden gisteren: 690
Aantal traptreden eergisteren: 0 (en da’s geen tikfout: ik had een luie zondag)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


  • None
  • citroenlimonade7: Was geen excuus hoor; maar gewoon vergeten te noteren en nu kan ik niet alsnog terugbladeren om een zin uit te zoeken. Mocht jij iets moois tegenkomen
  • henny westerveen: nou ja zeg mijn boek [😜] ik moet het dus wel gaan lezen nu. er zat trouwens helemaal gaan dwang om het in te leveren bij mij hoor, dat was een
  • henny: Nee, Geef mij maar Rotterdammers

Categories

%d bloggers like this: